Szukaj
Wykop ten artykuł Dołącz do nas na Facebooku
REKLAMA

Ważne informacje w serwisie:




Aktualności:

wszystkie aktualności »

Artykuły: Orzecznictwo podatkowe: Orzeczenia NSA i WSA

19.02.2018

WSA. Ewidencja pomyłek zarejestrowanych w kasie fiskalnej

Z uzasadnienia:W sytuacji, gdy sprzedawca jest zobowiązany do ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej - gdzie dokumentem potwierdzającym fakt sprzedaży jest paragon fiskalny, a cechą pamięci fiskalnej kasy jest jednokrotny, niezmienialny zapis danych - dla dokonania zmian w ewidencji sprzedaży za dany okres rozliczeniowy z tytułu oczywistej pomyłki podatnik winien posiadać odrębną ewidencję oraz oryginały paragonów, które to dokumenty są niezbędne do prawidłowego wypełnienia deklaracji VAT. Niespełnienie tych warunków skutkuje niemożnością skorygowania wartości sprzedaży zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 13 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I,II i III kwartał 2014 roku oddala skargę.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 września 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) określił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: spółka, skarżąca), zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 r. w wysokości 16.300 zł, za II kwartał 2014 r. w wysokości 13.542 zł, za III kwartał 2014 r. w wysokości 12.651 zł.

Powodem odmiennego od zadeklarowanego przez spółkę rozliczenia podatku od towarów i usług było stwierdzenie nieprawidłowości zarówno po stronie podatku należnego jak i naliczonego.

Organ I instancji, na podstawie zapisów w łącznych raportach okresowych i fiskalnych raportach miesięcznych spółki stwierdził anulowanie paragonów, przy równoczesnym braku wyjaśnień przyczyn ich anulowania oraz braku obowiązujących odrębnych ewidencji (ewidencji błędów i uwag do paragonów) i dowodów (oryginałów paragonów) dotyczących oczywistych pomyłek oraz ewentualnego zwrotu i reklamacji towarów objętych anulowanymi paragonami.

W zakresie podatku naliczonego organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie przez Spółkę art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), dalej jako "u.p.t.u.", poprzez obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o., które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Spółki te nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej i nie mogły dostarczyć skarżącej spółce towaru udokumentowanego wystawionymi przez nie fakturami. Organ stwierdził ponadto, że spółka po stronie podatku naliczonego ujęła fakturę wystawioną przez D sp. z o.o., tymczasem wystawca tej faktury nie posiadał jej w swoich rejestrach sprzedaży i nie wykazał podatku należnego z niej wynikającego.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 13 czerwca 2017r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2014r. w wysokości 12.651 zł i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w wysokości 12.056 zł, w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej uwzględnienia w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług wartości anulowanych paragonów, organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wobec braku odrębnej ewidencji oczywistych omyłek oraz braku oryginałów anulowanych paragonów, brak było możliwości dokonania korekty obrotu sprzedaży zaewidencjonowanej na kasie fiskalnej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył treść art. 109 ust. 3, art. 111 ust. 1, ust. 1a, ust. 3a, art. 106e ust. 7 u.p.t.u. oraz § 2 pkt 12, pkt 11, § 3 ust. 1, ust. 4, ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. z 2013 r., poz. 363), zwanego dalej rozporządzeniem, na podstawie których wywiódł, że ewidencja sprzedaży prowadzona przy zastosowaniu kasy rejestrującej spełnia wymogi zawarte w art. 109 ust. 3 u.p.t.u., w przypadku gdy zawiera dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, tj. dane odzwierciedlające rzeczywisty przebieg transakcji. Jednocześnie ustawodawca ściśle określił sposób postępowania w sytuacji, w której konieczne jest skorygowanie wielkości sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym w sytuacji omyłki - stosownie do przywołanych powyżej postanowień, w tym zawartych w § 3 ust. 5 ww. rozporządzenia. Zgodnie z nim, w przypadku wystąpienia oczywistej pomyłki w ewidencji podatnik dokonuje niezwłocznie jej korekty przez ujęcie w odrębnej ewidencji i dołączenie oryginału paragonu fiskalnego, jednocześnie podatnik ewidencjonuje przy zastosowaniu kasy sprzedaż w prawidłowej wysokości (§ 3 ust. 6 ww. rozporządzenia). Warunki te nie został spełnione – spółka nie prowadziła odrębnej ewidencji oczywistych pomyłek ani nie przedstawiła oryginałów paragonów, wobec czego sprzedaż wynikająca z anulowanych paragonów została przez organy uwzględniona w podstawie opodatkowania (tabelka str. 13 decyzji). Za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia uznał organ fakt, że pracownicy spółki wyrzucali anulowane paragony nie zdając sobie sprawy z konsekwencji z tym związanych, bowiem pracodawca ponosi odpowiedzialność za działania swoich pracowników, a ponadto odpowiedzialność podatkowa ma charakter obiektywny, niezależny od zawinienia.

W kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B Sp. z o.o. oraz C Sp. z o.o., organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że ww. podmioty wskazane jako wystawcy spornych faktur w istocie nie mogły zrealizować dostaw wskazanych w treści zakwestionowanych faktur VAT, bowiem jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe w stosunku do transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez, podmioty te nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie zajmowały się przestępczym procederem wystawiania faktur VAT, które miały służyć wygenerowaniu podatku naliczonego u ich odbiorców.

Spółka nie przedstawiła przy tym wiarygodnych dowodów potwierdzających dokonanie spornych transakcji oraz nie wskazała na żadne konkretne okoliczności faktyczne dotyczące rzekomej współpracy z ww. dostawcami. Na pytanie o szczegóły dotyczące spornych transakcji podatnik odpowiadał ogólnikowo, nie wskazując na konkrety współpracy z ww. firmami. W piśmie z dnia 23.12.2015r. prokurent spółki poinformował, że cyt. "Spółka nasza nie występowała z wnioskiem od urzędów skarbowych czy ww. Spółki są zarejestrowane jako podmioty VAT. Natomiast sprawdzano czy ww. podmioty nie są w stanie upadłości na stronie MF, w KRS oraz czy są zgłoszone do GUS w REGON."

W ocenie organu w świetle ustalonych okoliczności i dowodów oraz stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., spółka nie była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego zawartego w ww. fakturach wystawionych przez B Sp. z o.o. w łącznej kwocie 20.841 zł, (zawyżenie podatku naliczonego wykazanego w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2014 r.) oraz C Sp. z o.o. w łącznej kwocie 4.998 zł, (zawyżenie podatku naliczonego wykazanego w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2014 r.), przez co zawyżyła podatek naliczony do odliczenia za I kwartał 2014r. łącznie o 25.839 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że akta sprawy zawierają dowody, które pozwalają na stwierdzenie, że strona nie działała starannie i nie podjęła działań w kierunku uniknięcia udziału w transakcjach stanowiących nadużycie w podatku od towarów i usług na wcześniejszym etapie obrotu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmiennie aniżeli organ pierwszej instancji ocenił prawo strony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez D Sp. z o.o. Wprawdzie wystawca tej faktury nie posiadał jej kopii w swojej dokumentacji ani wykazał jej w złożonej deklaracji za sierpień 2014 r., niemniej jednak jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i prowadzi działalność. Poza brakami w dokumentacji u wystawcy faktury, nie zaistniały okoliczności mogące świadczyć, że transakcja miała związek z nadużyciem, a strona nie dołożyła należytej staranności w celu uniknięcia udziału w tego rodzaju transakcji. Stąd, mając na uwadze zasadę rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony – organ odwoławczy zmienił rozliczenie dokonanego przez organ instancji i uwzględnił w rozliczeniu za III kwartał 2014 r. podatek naliczony w wysokości 595 zł, wynikający z oryginału faktury nr 201408-0024 z dnia 05.08.2014 r., w której jako wystawca wskazana została D Sp. z o.o.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

  1. naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego w sposób podważający zaufanie do organu, w szczególności poprzez przeniesienie na spółkę odpowiedzialności za niewywiązywanie się z obowiązków wobec urzędu skarbowego kontrahentów A Sp. z o. o., a także poprzez zbyt pochopne, bezzasadne oraz oparte na wadliwych i niewyczerpujących ustaleniach założenie, że A Sp. z o.o. uczestniczyła w procesie zakupywania faktur nieodzwierciedlających rzeczywistej sprzedaży, podczas gdy ta w rzetelny sposób prowadziła ewidencje zakupu, sprzedaży, księgi podatkowe, a także składała deklaracje na potrzeby rozliczenia podatku od towarów i usług do właściwego miejscowo urzędu skarbowego;
  2. naruszenie art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedołożenie starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności przez rozstrzygnięcie sprawy wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu, z którego wynika, że A Sp. z o.o. działając w dobrej wierze, podczas dokonywania rzeczywistych transakcji wiążących się z realnie poniesionymi wydatkami z podmiotami B Sp. z o.o. oraz C Sp. z o.o., których działalność w miarę istniejących możliwości oraz zasad prowadzenia działalności handlowej uprzednio zweryfikowała, miała pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od kwoty podatku należnego na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Niedołożenie starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ma również swoje odzwierciedlenie w nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchań w charakterze świadków, pracowników A Sp. z o.o., którzy jak wskazuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy byli otwarci na wyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy zgodnych z obiektywną rzeczywistością, a mianowicie dotyczących tego, że Spółka nie uzyskała dochodu ze sprzedaży towarów widniejących na anulowanych paragonach;
  3. naruszenie art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez przyjęcie przez organ, iż czynności dokumentowane spornymi fakturami VAT dokumentują czynności pozorne, a co za tym idzie, kontrolowana spółka nie była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego zawartego we wskazanych przez organ podatkowy fakturach wystawionych przez B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o.;
  4. naruszenie art. 167, art. 168 lit. c), art. 178 lit. c), art. 220 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez niezastosowanie tychże przepisów w okolicznościach faktycznych sprawy oraz nieuwzględnienie przez organ, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia z tego powodu, że wystawca faktur lub jeden z usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu;
  5. naruszenie § 3 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. z 2013 r., poz. 363), poprzez akceptację przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej opodatkowania przez organ I instancji kwot wynikających z anulowanych przez spółkę paragonów fiskalnych;
  6. naruszenie § 3 ust. 4 oraz ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 851), poprzez akceptację Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stanowiska organu I instancji, że brak prowadzenia przez podatnika ewidencji błędów i uwag do paragonów oraz brak oryginału paragonu fiskalnego dokumentującego sprzedaż, przy której nastąpiła oczywista pomyłka, determinuje konieczność opodatkowania takiego (błędnie wystawionego) paragonu. Powyższe nie wynika z żadnego przepisu prawa, a powinno polegać na ustaleniu stanu faktycznego sprawy, który wykazałby, że Spółka w wyniku dokonanej transakcji uzyskała przychód w postaci otrzymanych pieniędzy, tj. zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy o CIT. Nie można bowiem mówić o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług po stronie spółki, tj. obowiązku zapłaty podatku należnego, w sytuacji gdy transakcja rodząca taki obowiązek nie doszła do skutku, a tym samym podatnik nie uzyskał z tytułu jej dokonania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;
  7. naruszenie art. 106e ust. 7 u.p.t.u., poprzez akceptację zastosowania przez organ I instancji rzeczonego przepisu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, w zakresie opodatkowania wartości anulowanych paragonów;
  8. naruszenie art. 187 § 2 w zw. z art. 216 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie przez organ podatkowy II instancji postanowienia o włączeniu w poczet zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokumentów:
    • uwierzytelni...

DOSTĘP DO PEŁNEJ TREŚCI SERWISU WWW.PODATKI.BIZ JEST BEZPŁATNY
WYMAGANE JEST JEDNAK ZALOGOWANIE DO SERWISU.
UŻYTKOWNICY ZALOGOWANI MOGĄ RÓWNIEŻ DODAWAĆ KOMENTARZE.

Jeżeli jeszcze nie jesteś zarejestrowany, zapraszamy
do wypełnienia krótkiego formularza rejestracyjnego.

REJESTRACJA

dla nowych użytkowników

LOGOWANIE

dla użytkowników podatki.biz

podaj e-mail:
wprowadź hasło:

zapomniałem hasła | problemy z logowaniem

DLACZEGO WARTO SIĘ ZAREJESTROWAĆ DO SERWISU PODATKI.BIZ?

Otrzymujesz całkowicie bezpłatny stały dostęp do wielu informacji, między innymi do:

  • ujednolicanych na bieżąco aktów prawnych (podatki, ubezpieczenia społeczne i działalność gospodarcza)
  • narzędzi: powiadamiania o nowych przepisach, zmianach w przepisach i terminach
  • kalkulatorów i baz danych
  • działów tematycznych zawierających poglębione informacje na interesujące Cię tematy; omówienia, odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania
  • strony osobistej, na której znajdziesz aktualne informacje przeznaczone dla osoby o Twoim profilu zawodowym. Dodatkowo będziesz mógł edytować własną listę zakładek w celu szybszego docierania do szczegółowej informacji
  • newslettera informującego regularnie o wydarzeniach związanych z podatkami i działalnością gospodarczą

Czas rejestracji - ok. 1 min

Uwaga

Podczas rejestracji nie zbieramy żadnych szczegółowych danych personalnych i teleadresowych. W każdej chwili możecie usunąć trwale i bezpowrotnie dane dotyczące Waszego konta. Przed rejestracją prosimy o zapoznanie się z regulaminem »