Orzecznictwo podatkowe: Wymagania stawiane e-fakturom inne niż przy fakturach zwykłych

Decyzją z dnia 22 marca 2007r., która jest przedmiotem skargi, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając na podstawie art. 233 § 1 pk1, art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej powoływanej jako „Ordynacja podatkowa"), art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.; dalej powoływanej jako „ustawa o VAT"), § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r., w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 95, póz. 798; dalej „rozporządzenie z 25 maja 2005 r."), § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z c nią 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. nr 133, póz. 1119; dalej „rozporządzenie z 14 lipca 2005 r."), odmówił zmiany albo uchylenia postanowienia Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Skarbowego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia 14 marca 2006 r. „D." Sp. z o.o. (Skarżąca w niniejszej sprawie), wystąpiła do Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie o interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Skarżąca rozpoczęła wdrażanie odpowiednich systemów komputerowych umożliwiających fakturowanie poprzez wymianę danych elektronicznych w systemach EDI. Podmioty dokonujące elektronicznej wymiany danych, tj. Skarżąca i jej kontrahenci, korzystają w zakresie EDI, z wydzielonej sieci usługodawcy informatycznego, którego obowiązkiem jest zapewnienie właściwego zabezpieczenia całego systemu EDI. Skarżąca jest w trakcie wdrożenia systemu tego typu, który przede wszystkim służy do wysyłania e-faktur do odbiorców towarów. W celu optymalizacji komunikacji mającej miejsce w systemie EDI wdrożonego przez Skarżącą, spółka świadcząca takie usługi jest podmiotem pośredniczącym w komunikacji pomiędzy nadawcą a odbiorcą e-faktur (komunikatu EDI). Zadaniem tego podmiotu jest umożliwienie bezpiecznego przesyłania danych pomiędzy kontrahentami oraz umożliwienie przetwarzania tych danych przez system obu kontrahentów. W omawianym stanie faktycznym, system Skarżącej (jako wystawcy e-faktur) archiwizuje dla celów podatkowych komunikaty EDI (e-faktury) w formacie w jakim faktura została wysłana do klienta, zaś w przypadku faktur otrzymanych od dostawców, w formacie, na który komunikat EDI został przekonwertowany przez dostawcę usług informatycznych. Celem konwersji przeprowadzanej przez dostawcę rozwiązań informatycznych jest umożliwienie przetwarzania e-faktury przez system finansowo-księgowy odbiorcy faktury. Intencją Skarżącej jest także spełnienie wymogów dokumentacyjnych związanych z systemami EDI służącymi do obrotu e-fakturami. W tym celu, Skarżąca przygotowuje się do zawarcia ze swoimi odbiorcami lub dostawcami, którzy będą otrzymywali lub wysyłali do Skarżącej faktury elektroniczne w ramach wdrożone;30 systemu EDI, umowy o wymianie danych elektronicznych EDI, wraz ze stosownym załącznikiem technicznym.

W ocenie Skarżącej, e-faktury mogą być dla celów podatkowych przechowywane w innym formacie niż zostały wysłane przy założeniu, że format ten umożliwia zachowanie ich integralności, autentyczności pochodzenia, czytelności oraz możliwości wydruku. Przechowywanie e-faktur w formacie innym niż zostały one wysłane jest dodatkowo uzasadnione sytuacją, że przechowywanie e-faktur w formacie pierwotnym uniemożliwiałoby ich wizualizację i wydruk w postaci zrozumiałej dla odbiorcy. Tym samym, operacja zmiany formatu e-faktury w celu przechowywania, jest uzasadniona koniecznością zapewnienia organom podatkowym i skarbowym warunków do prowadzenia kontroli.

Ponadto zdaniem Skarżącej, e-faktura oraz e-faktura korygująca nie muszą spełniać wszystkich wymagań stawianych fakturom papierowym i fakturom korygującym przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Finansów.z 25 maja 2005 r.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie, postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Odnosząc się do kwestii przechowywania e-faktur wskazał, że ustawodawca nie wymaga, aby przysyłany w ramach systemu EDI dokument (faktura elektroniczna) był w takim samym formacie u odbiorcy faktury jak i u nabywcy. E-faktura może być tłumaczona z formatu nadawcy na format zrozumiały u odbiorcy, z zachowaniem autentyczności pochodzenia faktury i integralności jej treści. Jednak plik przesłany już od nadawcy musi być przechowywany przez odbiorcę w takim formacie, w jakim odbiorca ten plik otrzymał. Podobnie plik, który nadawca przesłał musi być przechowywany w tym samym formacie, w jakim został przesłany. Skarżąca nie może zatem przechowywać faktury elektronicznej w formacie innym niż ten, w którym fakturę otrzymała.

Odnośnie zastosowania do elektronicznych faktur przepisów VI Dyrektywy, organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 87 ust 1 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe ora;: rozporządzenia. VI Dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich (77/388/EEC) nie należy do żadnego z powyższych źródeł powszechnie obowiązującego prawa. W przypadku faktur elektronicznych zastosowanie znajdują natomiast przepisy rozporządzenia z 14 lipca 2005 r. oraz rozporządzenia z 25 maja 2005 r.

Organ pierwszej instancji nie zgodził się ze Skarżącą w kwestii możliwości wystawienia faktur korygujących w formie papierowej. Podkreślił, że zasadą jest, że faktury korygujące oraz duplikaty faktur wystawianych i przesyłanych w formie elektronicznej przesyła się w tej samej formie. Tylko w sytuacji, gdy istnieją przeszkody formalne lub techniczne uniemożliwiające wystawianie i przesyłanie faktury korygującej lub duplikatu faktury w formie elektronicznej, podatnik wystawia ten dokument w formie papierowej, zamieszczając na nim adnotację, że faktura korygująca lub duplikat faktury dotyczy faktury wystawionej w formie elektronicznej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca podniosła, że § 6 pkt 5 rozporządzenia w sprawie e-faktur należy interpretować w ten sposób, że wystawca i odbiorca e-faktury mają prawo wyboru formatu, w którym przechowywana będzie określona faktura, pod warunkiem, że sam format, jak również procedury dotyczące zmiany formatu, w którym e-faktura została wysłana i otrzymana, na format służący do jej archiwizacji czy też wizualizacji zapewniają autentyczność pochodzenia tej faktury oraz integralność jej treści.

W ocenie Skarżącej faktura elektroniczna, spełniająca wymogi określone w art. 22 ust. 3 lit. b VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich (77/388/EEC), nie musi zawierać elementów obowiązkowych faktury papierowej określonych w rozporządzeniu z 25 maja 2005 r. Rozporządzenie to nie ma bowiem zastosowania do faktur elektronicznych. Gdyby zamiarem ustawodawcy było ustalenie wymagań wspólnych dla obu rodzajów faktur, określiłby je w akcie prawnym (ustawie) nadrzędnym wobec obu rozporządzeń. Brak takiego określenia powoduje, że nie istnieje obowiązek, aby e-faktury spełniały wszystkie wymagania stawiane fakturom w formie papierowej.

Skarżąca uznała za błędne stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące braku możliwości wystawiania faktury korygującej i duplikatu e-faktury w formie papierowej. W § 5 ust. 2 rozporządzenia z 14 lipca 2005 r. wyraźnie bowiem wskazano, że podatnik może, w przypadku faktur korygujących lub duplikatów e-faktur, zrezygnować z formy elektronicznej, w sytuacji kiedy istnieją przeszkody formalne lub techniczne uniemożliwiające wystawienie i przesłanie dokumentu w formie elektronicznej. Taką przeszkodą techniczną jest niewątpliwie brak opracowanego standardowego komunikatu informatycznego w systemie EDI. Zatem Skarżąca jest uprawniona do wystawienia tego dokumentu w formie papierowej, zamieszczając na nim adnotację, że dotyczy on faktury wystawionej w formie elektronicznej.

Powołaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, § 9 ust. 1 rozporządzenia z 25 maja 2005 r., a takie § 5 ust. 1 i ust.i § 6 ust. 5 rozporządzenia z 14 lipca 2005 r. Podkreślił, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy trzech zagadnień związanych z fakturami przesyłanymi w formie elektronicznej, tj. elementów, które muszą zawierać przedmiotowe dokumenty, formatu, w którym należy je przechowywać oraz formy wystawiania faktur korygujących.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, iż faktura elektroniczna, spełniająca wymogi określone w art. 22 ust. 3 lit. b V Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich (77/388/EEC), nie musi zawierać elementów obowiązkowych faktury papierowej określonych w rozporządzeniu z 25 maja 2005 r. Mając na uwadze ogólne zasady prawa oraz charakter regulacji wspólnotowej jaką jest VI Dyrektywa Rady wskazał, że pomimo faktu, iż nie jest ona aktem prawnym bezpośrednio obowiązującym na terytorium RP, jest istotnym elementem uzupełniającym polski system prawny w zakresie prawa podatkowego. Regulacje zawarte w dyrektywach stosować należy w przypadku stwierdzenia kwestii nieuregulowanych w ustawach krajowych, bądź w przypadku sprzeczności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym. Zagadnienia dotyczące faktur, w tym również faktur elektronicznych, zostały uregulowane w przepisach krajowych, tj. w art. 106 ustawy o VAT oraz w rozporządzeniach z 14 lipca 2005 r. i 25 maja 2005 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, z braku odrębnych uregulowań, zarówno faktury VAT jak i e-faktury winny zawierać elementy, które zostały określone w § 9 rozporządzenia z 25 maja 2005 r.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej formatu przechowywania e-faktur organ odwoławczy podniósł, że stosowną regulację zawiera przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia, zgodnie z którym faktury przesłane w formie elektronicznej powinny być przechowywane przez ich wystawcę oraz odbiorcę w formie elektronicznej w formacie, w którym zostały przesłane, w sposób gwarantujący autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści, jak również ich czytelność przez cały okres ich przechowywania. Odnośnie formy wystawiania faktur korygujących (duplikatów e-faktur) wskazał, że w świetle § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie faktur elektronicznych, elektroniczna forma wystawienia faktur determinuje także formę wystawienia faktur korygujących oraz ewentualnych duplikatów tych faktur. Zasadą jest bowiem, że faktury korygujące oraz duplikaty faktur wystawianych i przesyłanych w formie elektronicznej przesyła się w tej samej formie. Zgodnie zaś z § 5 ust. 2 rozporządzenia, w sytuacji, gdy istnieją przeszkody formalne lub techniczne uniemożliwiające wystawianie i przysyłanie faktury korygującej IUD duplikatu faktury w formie elektronicznej, podatnik wystawia ten dokument w formie papierowej, zamieszczając na nim adnotację, że faktura korygująca lub duplikat dotyczy faktury wystawionej w formie elektronicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

• - art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepisy rozporządzenia z 25 maja 2005 r. w części dotyczącej szczegółowych zasad wystawiania faktur, danych, które powinny zawierać, mają zastosowanie także do faktur wystawianych w formie elektronicznej;

• art. 106 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 249 Traktatu o Wspólnocie Europejskiej („TWE"), a w konsekwencji art. 22 ust. 3 lit. b VI Dyrektywy, w sytuacji sprzeczności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, poprzez zastosowanie polskich przepisów wykonawczych, które skutkują naruszeniem zasad dotyczących danych umieszczanych na fakturach przewidzianych powołanym przepisem dyrektywy;

• § 6 pkt 5 rozporządzenia z 14 lipca 2005 r., poprzez uznanie, że podatnik może przechowywać faktury elektroniczne wyłącznie ...

DOSTĘP DO PEŁNEJ TREŚCI SERWISU WWW.PODATKI.BIZ JEST BEZPŁATNY
WYMAGANE JEST JEDNAK ZALOGOWANIE DO SERWISU.
UŻYTKOWNICY ZALOGOWANI MOGĄ RÓWNIEŻ DODAWAĆ KOMENTARZE.

Jeżeli jeszcze nie jesteś zarejestrowany, zapraszamy do wypełnienia krótkiego formularza rejestracyjnego.

REJESTRACJA

dla nowych użytkowników

LOGOWANIE

dla użytkowników podatki.biz

Zapomniałem hasła | Problemy z logowaniem

DLACZEGO WARTO SIĘ ZAREJESTROWAĆ DO SERWISU PODATKI.BIZ?

Otrzymujesz całkowicie bezpłatny stały dostęp do wielu informacji, między innymi do:

  • ujednolicanych na bieżąco aktów prawnych (podatki, ubezpieczenia społeczne i działalność gospodarcza)
  • narzędzi: powiadamiania o nowych przepisach, zmianach w przepisach i terminach
  • kalkulatorów i baz danych
  • działów tematycznych zawierających pogłębione informacje na interesujące Cię tematy; omówienia, odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania
  • strony osobistej, na której znajdziesz aktualne informacje przeznaczone dla osoby o Twoim profilu zawodowym. Dodatkowo będziesz mógł edytować własną listę zakładek w celu szybszego docierania do szczegółowej informacji
  • newslettera informującego regularnie o wydarzeniach związanych z podatkami i działalnością gospodarczą

Czas rejestracji - ok. 1 min

Uwaga

Podczas rejestracji nie zbieramy żadnych szczegółowych danych personalnych i teleadresowych. W każdej chwili możecie usunąć trwale i bezpowrotnie dane dotyczące Waszego konta. Przed rejestracją prosimy o zapoznanie się z regulaminem »