Szukaj
Wykop ten artykuł Dołącz do nas na Facebooku
REKLAMA

Ważne informacje w serwisie:




Aktualności:

wszystkie aktualności »

Artykuły: Zobowiązania podatkowe, czyli jak płacić podatki

10.07.2007

Orzecznictwo: Historia pewnych pożyczek

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2006 r. (I SA/Sz 848/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi B A Spółki z o.o. w S w upadłości na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 30 września 2004 r. nr PB.1 29-4218/823-93/2003 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie nr UKS-13/4/98/0971/N2/P1 z dnia 5 grudnia 2003 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 5 615,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd l instancji stwierdził, iż zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 2, pkt 3, ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 5 grudnia 2003 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. w kwocie 183 786,00 zł.

 

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy wskazując, że w wyniku przeprowadzonego postępowania Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce z o.o. B A obecnie znajdującej się w stanie upadłości, w wydanej w dniu 31 marca 1999 r., decyzji zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od stycznia do listopada 1998 r. w kwocie 131 753,07 zł oraz zaległość z powyższego tytułu w tej samej wysokości.

W następstwie złożonego przez Spółkę odwołania, Izba Skarbowa w Szczecinie, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia 5 sierpnia 1999 r. uchyliła w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.

Ponowne rozpatrzenie sprawy zakończone zostało w pierwszej instancji wydaniem przez Inspektora Kontroli Skarbowej w dniu 26 listopada 2001 r. decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. w kwocie 190 473,06 zł oraz zaległość z powyższego tytułu w tej samej wysokości.

Po upływie ustawowego terminu do złożenia odwołania, strona złożyła, w dniu 16 stycznia 2002 r., wniosek o przywrócenie tego terminu wraz z odwołaniem. Izba Skarbowa w Szczecinie odmówiła, w postanowieniu z dnia 22 lutego 2002 r., przywrócenia terminu do wniesieniu odwołania. Na postanowienie to Spółka złożyła skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 9 października 2002 r., sygn. akt SA/Sz 689/2002, oddalił powyższą skargę.

Postanowieniem z dnia 12 marca 2002 r. Izba Skarbowa pozostawiła odwołanie bez merytorycznego rozpatrzenia.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2002 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 26 listopada 2001 r.

W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, decyzją z dnia 31 marca 2003 r., nr KS-5/I-8570/SWCI/7100/Z/529/W/2002/MB, stwierdził nieważność powyższej decyzji z przyczyny określonej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. z powodu rażącego naruszenia prawa.

W tej sytuacji, organ kontroli skarbowej ponownie przeprowadził czynności kontrolne, udokumentowane w protokole nr 81/98/0971/N2/P1, a następnie, w wydanej w dniu 5 grudnia 2003 r. decyzji o nr UKS-13/4/98/0971/N2/P1, określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. w wysokości 183 786,00 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Spółka, z naruszeniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zaliczyła do przychodów wartości otrzymanych nieodpłatnie świadczeń, wynikających z:

  • dysponowania w 1998 r. środkami finansowymi, przekazanymi przez R P i N Ch P Sp. z o.o. bez zapłaty z tego tytułu wynagrodzenia właściwego na rynku związanym z obrotem finansowym, wobec czego organ kontroli skarbowej uznał, że Spółka otrzymała nieodpłatne świadczenie, stanowiące, zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nieodpłatne świadczenie i dokonał ustalenia jego wartości na podstawie przepisu art. 12 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy,
  • dysponowania w 1998 r. środkami finansowymi z tytułu pożyczki udzielonej w kwocie 363 356,00 zł przez jej udziałowca Wiesława G, który posiadał ze Spółką powiązania o charakterze kapitałowym nienaliczenie odsetek z tego tytułu zostało uznane przez organ kontroli skarbowej za, określone w przepisie art. 11 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, korzystanie z pożyczki na warunkach korzystniejszych i odbiegających od ogólnie stosowanych w relacjach gospodarczych między niezależnymi podmiotami, wobec czego organ kontroli skarbowej dokonał ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia od otrzymanych środków na podstawie przepisu § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1997 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów podatników w drodze oszacowania cen w transakcjach dokonywanych przez tych podatników (Dz. U. Nr 128, poz. 833),
  • dysponowania w 1998 r. środkami finansowymi z tytułu pożyczki udzielonej w kwocie 84 628,00 zł przez udziałowca Jolantę G i nienaliczenia należnych odsetek, przez co Spółka naruszyła postanowienie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wobec czego organ kontroli skarbowej dokonał ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia od otrzymanych środków na podstawie przepisu art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie:

  • zasad postępowania dowodowego zawartych w przepisach art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, wskutek czego wydano decyzję nieznajdującą oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym,
  • przepisu art. 282a Ordynacji podatkowej poprzez wszczęcie postępowania kontrolnego, mimo wyraźnego zakazu zawartego w przepisach prawa,
  • przepisów art. 11 ust. 2 pkt 1, ust. 4 pkt 2, art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez zastosowanie tych przepisów do stanu faktycznego nieodpowiadającego normie prawnej.

W odwołaniu podniesiono w szczególności fakt nieprzeprowadzenia analizy umowy poręczenia, na podstawie której Rozlewnia P dokonywała wpłat na rzecz B A. Wskazując na przywołaną w zaskarżonej decyzji umowę poręczenia, zawartą pomiędzy B A, a O Z P Spółka podniosła, że umowa ta jest niekompletna i nie ma związku ze sprawą.

W uzasadnieniu odwołania wskazano też, że postępowanie w sprawie zostało definitywnie zakończone wydaniem decyzji ostatecznej, a zatem upoważnienie do prowadzenia dalszych czynności kontrolnych wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie można prowadzić czynności kontrolnych po zakończeniu postępowania wydaniem prawomocnej i ostatecznej decyzji.

Z faktu wydania decyzji, która na skutek nie wniesienia odwołania we właściwym terminie stała się decyzją ostateczną strona wywiodła zakaz ponownego przeprowadzenia kontroli. Powołując się na przepis art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej Spółka podkreśliła, że sprawa została zakończona decyzją ostateczną, a przepis art. 24 ustawy o kontroli skarbowej uniemożliwia prowadzenie czynności kontrolnych po zakończeniu postępowania wydaniem prawomocnej i ostatecznej decyzji, natomiast kontrola zakończona wydaniem decyzji ostatecznej nie może być kontynuowana. A zatem, zdaniem Spółki, ponowne wszczęcie kontroli zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji rażąco narusza przepis art. 282a Ordynacji podatkowej. Następnie, Spółka podniosła też zarzut zastosowania przepisu art. 11 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w części dotyczącej pożyczek udzielonych przez Wiesława G, wskazując, że nie zostało wykazane wystąpienie przesłanek określonych w tym przepisie, a mianowicie wykonanie świadczenia w związku z powiązanymi kontrahentami na warunkach korzystniejszych niż pomiędzy podmiotami powiązanymi, jak też zaniżenie dochodu w porównaniu z dochodem oczekiwanym.

Odnośnie pożyczek otrzymanych od udziałowca Wiesława G, Spółka zakwestionowała zastosowanie przepisu art. 11 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uzasadniając swoje stanowisko niewystąpieniem przesłanek wymaganych w hipotezie tego przepisu, a mianowicie faktu, że pożyczki nie zostały udzielone na warunkach korzystniejszych i nie miał miejsca transfer dochodów Spółki do udziałowca.

Odnośnie rozstrzygnięcia w zakresie pożyczek od udziałowca Jolanty G Spółka podniosła, że nie można utrzymywać, iż było to nieodpłatne świadczenie, gdyż zgodnie z umową pożyczki przewidziano zapłatę wynagrodzenia dla pożyczkodawcy. Z faktu natomiast niewywiązania się dłużnika ze zobowiązania nie można, zdaniem Spółki, wyciągać wniosku, że jest to nieodpłatne świadczenie wierzyciela na rzecz dłużnika.

Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, w oparciu o obowiązujący stan prawny i na podstawie ustalonego stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadne utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnośnie zwiększenia, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodu uzyskanego z tytułu dysponowania przez Spółkę w 1998 r. środkami finansowymi przekazanymi przez R P i N C P Sp. z o.o., organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że w 1996 r. R P i N C P Sp. z o.o. przekazała na rzecz Spółki B A środki finansowe w łącznej wysokości 2 008 556,33 zł. Wpływ tych środków zaksięgowany został przez podatnika na podstawie dowodów źródłowych, tj. przelewów bankowych i sporządzonego raportu na koncie rozrachunków z R P nr. Jednak opisy operacji na ww. dowodach źródłowych dostarczają jedynie informacji o fakcie przekazania środków pieniężnych, nie zawierają natomiast informacji o treści zdarzeń gospodarczych pomiędzy kontrahentami i tytule, z jakiego te rozrachunki nastąpiły. Wyjątkiem jest dowód przelewu z dnia 17 maja 1996 r., na którym wskazano, iż przelew jest pożyczką dla B.

Zgodnie z prowadzoną przez Spółkę B A ewidencją rozrachunków ze Spółką P, tj. kartą kontową nr na początek 1996 r. Spółka B A posiadała zobowiązanie wobec Spółki R P w wysokości 111 652,82 zł, powiększone w ciągu roku 1996 o kwotę 218,00 zł, zgodnie z zapisem księgowym na ww. karcie z dnia 31 grudnia 1996 r., a ponieważ w tym roku poza powyżej wymienionymi nie nastąpiły inne operacje, bilans otwarcia 1997 r. wykazywał zobowiązanie Spółki B A wobec Spółki P w wysokości 1 896 685,51 zł.

W związku z dokonaniem przez Spółkę B A w dniu 23 grudnia 1997 r. przelewu kwoty 61 500,00 zł, zgodnie z dowodem bankowym, bilans rozrachunków ze Spółką R P zamknął się ostatecznie według stanu na koniec 1998 r. saldem zobowiązania Spółki B A wobec Spółki R P P w wysokości 1 835 185,51 zł.

Z prowadzonej przez Spółkę B A ewidencji rozrachunków ze Spółką P wynika następnie, że w 1998 r. Spółka R P przekazała na rzecz Spółki B A środki finansowe w wysokości 61 500,00 zł, wobec czego stan zobowiązań Spółki B A wyniósł 1 896 685,51 zł. Spółka R P dokonała ponadto obciążenia Spółki B A kwotą 2 299,00 zł na podstawie faktury nr wystawionej bez określenia nazwy towaru lub usługi, a w dniu 31 grudnia 1998 r. Spółka B A dokonała przelewu kwoty 887 600,00 zł.

Następnie, Spółka R P przekazała na rzecz Spółki B A środki finansowe w wysokości 1 767 000,00 zł udokumentowane wyciągiem bankowym z dnia 21 grudnia 1998 r. bez określenia tytułu płatności. Mając na uwadze powyższe ustalenia, zdaniem organu odwoławczego, bezspornym faktem, wynikającym wprost z dowodów źródłowych, jest występowanie zobowiązania Spółki B A wobec Spółki P w wysokości 1 835 185,51 zł według stanu na początek 1998 r., a od dnia 16 stycznia 1998 r. w wysokości 1896685,51 zł, natomiast od 22 grudnia 1998 r. w wysokości 1 767 000,00 zł. Kwestią sporną jest natomiast podstawa faktyczna powyższego zobowiązania i w konsekwencji wynikające z tego podatkowe skutki prawne.

Z wyjaśnień strony składanych w postępowaniu wynika, że otrzymanie od Spółki P środków finansowych związane jest z umową poręczenia zawartą z tą Spółką. W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 876 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Poręczyciel w wyniku zawarcia umowy poręczenia zaciąga własne zobowiązanie względem wierzyciela i wykonuje je, jak własny dług. Jeżeli poręczyciel świadczenie spełni, z mocy art. 518 § 1 Kodeksu cywilnego, wstępuje w prawa zaspokojonego wierzyciela i nabywa w ten sposób wierzytelność. A zatem, umowa poręczenia aktualizuje się w sytuacji, gdy dłużnik nie spełnia świadczenia. Poręczyciel spełnia wówczas to świadczenie do rąk wierzyciela, natomiast wobec dłużnika przysługuje poręczycielowi roszczenie.

W przedmiotowej sprawie, jak ustalono na podstawie zgromadzonych dokumentów, wierzycielem były O Z P, natomiast Spółka B A była potencjalnym dłużnikiem. Przelanie środków finansowych na konto Spółki B A, czyli dłużnika, nie odpowiada zatem treści cytowanej powyżej umowy poręczenia. Przez przelanie środków na rachunek dłużnika nie nastąpiło bowiem spełnienie świadczenia. Jeżeli O Z P przejmowały długi Spółki B A, to roszczenia ewentualnych wierzycieli wystąpić mogły wobec O Z P, natomiast zapłata przez O Z P kwoty należnej w umówionych terminach i wysokości, bez dokonania tych potrąceń z tytułu sprzedaży dowodzi, że nie wystąpiły zobowiązania, które warunkują powyższe poręczenie.

W ocenie organu odwoławczego, stanowiska strony nie potwierdziła także księgowa, prowadząca w latach 1996-1998 i do lipca 1999 r. rachunkowość Spółek B A oraz R P P która zeznała, że pieniądze, które w roku 1996 Spółka R P wpłacała do Spółki B A księgowała na podstawie wyciągów bankowych, które doręczał jej Wiesław G, przy czym nie wiedziała z jakiego tytułu przelewane były te pieniądze.

Organ odwoławczy podkreślił też, że twierdzeń strony nie potwierdza również fakt pozostawania środków finansowych na koncie Spółki B A gdyż oznacza to, iż nie zostały one przekazane na rzecz wierzycieli.

W dalszym ciągu swojej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wskazał, że przekazanie środków finansowych Spółce B A spowodowało zasilenie jej aktywów finansowych, zatem dokonanie operacji finansowych, które nie dotyczą płatności za zakup towaru lub usługę, uznane zostało za odpowiadające hipotezie przepisu art. 720 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przez umowę pożyczki, dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy określonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się do zwrócenia tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że bezspornym faktem jest przekazanie środków finansowych przez Spółkę R P na konto Spółki B A. Zgodnie z prowadzoną przez B A ewidencją rozrachunków ze Spółką R P bilans otwarcia roku 1998 wykazywał zobowiązanie Spółki B A wobec Spółki R F w wysokości 1 835 185,51 zł, natomiast stan zobowiązania Spółki B A wobec Spółki R P na koniec 1998 r. wynosił 2773786,51 zł. Zdarzenie gospodarcze, dotyczące przekazania tych środków nie zostało natomiast przez podatnika udokumentowane w sposób, umożliwiający odtworzenie przebiegu operacji gospodarczej pomiędzy Spółką B A a Spółką R F z wyjątkiem dowodu przelewu z dnia 17 maja 1996 r., dokumentującego faktyczne udzielenie pożyczki.

W dalszym ciągu organ odwoławczy podkreślił, że twierdzenia o wykonaniu przez Spółkę R P zobowiązania z tytułu umowy poręczenia strona nie dowiodła, natomiast z materiału dowodowego wynika, wbrew twierdzeniom Spółki, że z tytułu zawartych przez nią i Spółkę R P wzajemnych umów poręczenia za zobowiązania wobec O Z P nie wystąpiły zobowiązania, uzasadniające realizację umowy poręczenia. Realizacja umowy poręczenia spowodowałaby bowiem zaspokojenie wierzyciela, czyli O Z P, nie zaś dłużnika, czyli Spółki B A Wskazanie przez stronę, jako podstawy dla dokonanych przelewów środków finansowych, umowy poręczenia nie odpowiada też treści umowy poręczenia w świetle przepisów Kodeksu cywilnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że na koncie Spółki z o.o. B A znajdowały się w 1998 r. środki finansowe, przekazane przez Spółkę R P, a dysponowanie tymi środkami nie wiązało się z wynagrodzeniem wypłacanym w ogólnie stosowanych na rynku relacjach gospodarczych między podmiotami w postaci odsetek, z innymi kosztami ani też z żadną formą ekwiwalentu. Skoro zatem Spółka dysponowała otrzymanymi środkami pieniężnymi nieodpłatnie, to uzyskała, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychód, którego wartość sprowadza się do wysokości odsetek, jakie musiałaby zapłacić w przypadku zaciągnięcia kredytu, uzyskania pożyczki, itp. Mając na uwadze, że wartość nieodpłatnych świadczeń ustala się, w myśl przepisu art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości, w dacie otrzymania świadczenia, po przeprowadzeniu stosownych ustaleń i wyliczeń w tym zakresie, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że łączna wartość nieodpłatnego świadczenia, odpowiadającego wynagrodzeniu na wolnym, niezależnym rynku w postaci odsetek wynosi 440 356,57 zł.

Odnośnie zwiększenia przychodu o kwotę 103072,20 zł w związku z dysponowaniem przez Spółkę w 1998 r. środkami finansowymi z tytułu pożyczek udzielonych przez jej udziałowców Wiesława G w kwocie 363 356,00 zł oraz Jolantę G w kwocie 84 628,00 zł organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że w latach 1993 i 1994 Spółka B A otrzymała od swoich udziałowców pożyczki, które nie zostały spłacone w całości, pomimo upływu terminu płatności, przy czym odsetki od tych pożyczek nie zostały w ogóle naliczone.

Ze zgromadzonych materiałów wynika, że Wiesław G, wspólnik Spółki B A udzielił Spółce (P B P przekształconemu w B A Sp. z o.o. zgodnie z aktem notarialnym z dnia 5 października 1994 r., rep. A nr) pożyczek na łączną kwotę 952 000,00 zł na podstawie:

  • umowy pożyczki z dnia 31 marca 1993 r. na kwotę 240 000,00 zł z terminem spłaty w okresie trzech lat, tj. do 1997 r.,
  • umowy pożyczki z dnia 1 kwietnia 1993 r. na kwotę 356000,00 zł z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 1994 r.,
  • umowy pożyczki z dnia 1 kwietnia 1993 r. na kwotę 21 000,00 zł z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 1994 r.,
  • umowy pożyczki z dnia 1 maja 1993 r. na kwotę 28 000,00 zł z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 1994 r.,
  • umowy pożyczki z dnia 1 czerwca 1993 r. na kwotę 60 000,00 zł z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 1994 r.,
  • umowy pożyczki z dnia 1 lipca 1993 r. na kwotę 92 000,00 zł z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 1994 r.,
  • umowy pożyczki z dnia 1 sierpnia 1993 r. na kwotę 45 000.00 zł z terminem spłaty do dnia 31 grudnia 1994 r.,
  • umowy pożyczki z dnia 1 września 1993 r. na kwotę. 110 000,00 zł, termin spłaty do 31 grudnia 1994 r.
    Strony powyższych umów pożyczek uzgodniły, w § 4 każdej z umów, że łącznie ze spłatą pożyczonej kwoty pożyczkobiorca zapłaci pożyczkodawcy odsetki w wysokości odsetek ustawowych za okres od dnia podpisania umowy do dnia zwrotu pożyczki, natomiast, zgodnie z § 5 każdej z umów, w przypadku nie dokonania zwrotu pożyczki w ustalonym terminie, pożyczkobiorca obowiązany był do zapłaty odsetek za zwłokę liczonych od...

DOSTĘP DO PEŁNEJ TREŚCI SERWISU WWW.PODATKI.BIZ JEST BEZPŁATNY
WYMAGANE JEST JEDNAK ZALOGOWANIE DO SERWISU.
UŻYTKOWNICY ZALOGOWANI MOGĄ RÓWNIEŻ DODAWAĆ KOMENTARZE.

Jeżeli jeszcze nie jesteś zarejestrowany, zapraszamy
do wypełnienia krótkiego formularza rejestracyjnego.

REJESTRACJA

dla nowych użytkowników

LOGOWANIE

dla użytkowników podatki.biz

podaj e-mail:
wprowadź hasło:

zapomniałem hasła | problemy z logowaniem

DLACZEGO WARTO SIĘ ZAREJESTROWAĆ DO SERWISU PODATKI.BIZ?

Otrzymujesz całkowicie bezpłatny stały dostęp do wielu informacji, między innymi do:

  • ujednolicanych na bieżąco aktów prawnych (podatki, ubezpieczenia społeczne i działalność gospodarcza)
  • narzędzi: powiadamiania o nowych przepisach, zmianach w przepisach i terminach
  • kalkulatorów i baz danych
  • działów tematycznych zawierających poglębione informacje na interesujące Cię tematy; omówienia, odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania
  • strony osobistej, na której znajdziesz aktualne informacje przeznaczone dla osoby o Twoim profilu zawodowym. Dodatkowo będziesz mógł edytować własną listę zakładek w celu szybszego docierania do szczegółowej informacji
  • newslettera informującego regularnie o wydarzeniach związanych z podatkami i działalnością gospodarczą

Czas rejestracji - ok. 1 min

Uwaga

Podczas rejestracji nie zbieramy żadnych szczegółowych danych personalnych i teleadresowych. W każdej chwili możecie usunąć trwale i bezpowrotnie dane dotyczące Waszego konta. Przed rejestracją prosimy o zapoznanie się z regulaminem »