Oferta

Kancelaria Prawna Skarbiec zbudowała swoją pozycję oferując usługi, które nie miały dotychczas odpowiednika na polskim rynku,łączące ze sobą doradztwo prawne, podatkowe i finansowe oraz usługi z zakresu szeroko rozumianego wywiadu i kontrwywiadu biznesowego.

 


Do najważniejszych usług Kancelarii należą:

  • ochrona majątku przed przyszłymi wier-
    zycielami
  • rejestracja spółek za granicą i zarządza-
    nie nimi
  • zmiana rezydencji podatkowej
  • powoływanie fundacji prywatnych i trustów
  • reprezentacja w sporach dotyczących zajęcia majątku przez fiskusa
  • reprezentacja i obrona w postępowani-
    ach karnych
  • wsparcie w kontrolach podatkowych i celno-skarbowych
  • prowadzenie postępowań restruktury-
    zacyjnych i upadłościowych
  • sukcesja majątku i planowanie spadkowe
  • wywiad i kontrwywiad gospodarczy

 

Chętnie podejmujemy wyzwanie również wtedy, gdy w grę wchodzą przypadki bezprawia urzędniczego, widmo upadłości firmy, obawa przed oszustwem ze strony kontrahentów (np. karuzele podatkowe), szpiegostwem gospodarczym czy przed wrogim przejęciem. Prowadzimy także w Polsce i za granicą działania operacyjne związane z poszukiwaniem majątku nieuczciwych dłużników.

 

najbliższeszkolenia

Artykuły

18.04.2019

Wynagrodzenie prowizyjne w ramach umowy komisu – NSA po stronie fiskusa

Umowa komisu jest umową nazwaną, unormowaną w art. 765 Kodeksu cywilnego. Na jej podstawie przyjmujący zlecenie, czyli komisant zobowiązuje się za wynagrodzeniem do kupna lub sprzedaży określonych rzeczy na rachunek dającego zlecenie, czyli komitenta. Sprzedaż tych rzeczy następuje w imieniu komisanta.

W świetle powyższego należy wyróżnić komis w sprzedaży, czyli sytuację, gdy właściciel towaru (komitent) zleca komisantowi sprzedaż towaru, która dokonywana jest przez komisanta w imieniu własnym, ale na rachunek komitenta. Wyróżnić również należy komis w zakupie, w przypadku którego komisant na zlecenie komitenta dokonuje zakupu towaru w imieniu własnym, ale na rachunek komitenta.

Umowa komisu w ustawie VAT

Umowa komisu w ustawie o podatku od towarów i usług została potraktowana w specyficzny sposób. Mianowicie, ustawodawca postanowił, że za dostawę towarów w rozumieniu ustawy VAT należy również rozumieć:

  • wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

  • wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta.

Z powyższego wynika zatem, że prawodawca ustanowił fikcję prawną polegającą na przyjęciu, że wyżej wymienione transakcje uznać należy za niezależne od siebie dostawy towarów. Wobec powyższego umowa komisu nie może być traktowana jako świadczenie usług, bowiem z definicji usługi wynika, że należy przez nią rozumieć każdą czynność, która nie stanowi dostawy towarów.

Podatnik vs fiskus

W świetle powyższych rozważań jedna ze spółek handlująca odpadami zawierającymi złoto powzięła wątpliwość dotyczącą sposobu opodatkowania prowizji otrzymywanej od kontrahenta za zakup na jego rachunek określonych odpadów.

Spółka wskazała, że zgodnie z postanowieniami umownymi przysługuje jej jako komisantowi prowizja w określonej wysokości. Spółka bowiem jako Komisant, w terminie określonym w umowie, po zakończeniu okresu rozliczeniowego i akceptacji przez komitenta wynagrodzenia, wystawia fakturę wykazującą należną na jej rzecz kwotę prowizji.

Spółka nie była zatem pewna, czy otrzymywana prowizja powinna zostać potraktowana jako wynagrodzenie za usługę. W jej opinii odpowiedź powinna być pozytywna, ponieważ takie działanie nie narusza przepisów ustawy VAT. W ramach umowy komisu mamy bowiem do czynienia z dostawą towarów, jak również z niezależnym świadczeniem usług komisu przez komisanta na rzecz komitenta. Innymi słowy, w ramach cywilnoprawnego stosunku wynikającego z opisanej umowy komisu zaistnieją odrębne od siebie zdarzenia na gruncie podatku VAT – odpłatna dostawa towarów oraz świadczenie usług pośrednictwa przez komisanta na rzecz komitenta.

Organ podatkowy nie zgodził się z podatnikiem, wskazując, że skoro umowa komisu kwalifikowana jest jako dostawa towarów, to ta sama umowa nie może być jednocześnie kwalifikowana jako świadczenie usługi. Tym samym za bezpodstawne należy uznać odrębne kalkulowanie oraz dokumentowanie podstawy opodatkowania dla czynności świadczenia usług w postaci prowizji od komitenta.

Podatnik vs NSA

Spółka, nie zgadzając się z wykładnią przepisów dokonaną przez organ, złożyła skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki sąd administracyjny oddalił ją, wskazując, że fakt zawarcia umowy komisu przez spółkę i określenie w tej umowie wynagrodzenia, jakie przysługuje spółce (komisantowi) za dokonane na rachunek komitenta czynności, nie oznacza, że w ramach umowy komisu wystąpi kolejna czynność, czyli usługa pośrednictwa. Wskutek tego dokumentowanie czynności, jakie zaistniały w stanie faktycznym, powinno się odbywać tak, jak w przypadku dostawy towarów.

Sąd zwrócił dodatkowo uwagę na art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy VAT, który mówi, że podstawa opodatkowania w podatku VAT obejmuje również koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy.

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 213/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki, przyznając tym samym rację fiskusowi.

Podsumowanie

Orzeczenia wydane w przedmiotowej sprawie zasługują na aprobatę. Przekonanie podatnika o braku określenia przez ustawodawcę zasad wynagradzania oraz ustalania prowizji przy umowie komisu mogło wynikać z braku całościowej analizy art. 29a ustawy VAT. Regulacja ta zawiera szereg fundamentalnych zasad odnoszących się do ilościowego oraz wartościowego ujęcia kwoty podatku.

W świetle praktyki gospodarczej istotna jest zatem każdorazowa analiza ww. przepisu, bowiem niektóre kategorie wydatków są często nieświadomie pomijane przez podatników jako niezaliczające się do podstawy opodatkowania VAT. Dzieje się tak w szczególności w przypadku dodatkowych kosztów towarzyszących transakcji, które w wielu przypadkach są nieprawidłowo wyłączane z podstawy obliczenia podatku, jako niestanowiące głównego elementu cenotwórczego. Stwierdzić więc trzeba, że prawidłowe obliczenie podatku wymaga analizy charakteru tych kosztów, sposobu poniesienia oraz poziomu ich bezpośredniego związku z czynnością opodatkowaną. Czynności te są niezbędne w celu prawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Autor:

radca prawny Robert Nogacki

Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

poprzednie artykuły

Ograniczenie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na zakup usług niematerialnych od podmiotów powiązanych jest bardzo rygorystycznie przestrzegane przez organy podatkowe, które często wykraczają poza ramy przepisu i cele, jakie przyświecały ustawodawcy. W szczególności podatnicy mają problem z uzyskaniem pozytywnej interpretacji podatkowej dotyczącej nabywanych usług niematerialnych.  więcej »

W związku z tym, że przepisy nie zabraniają posiadania więcej niż jednego samochodu w ramach prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej, przedsiębiorcy decydują się na zakup kolejnego pojazdu do swojej działalności. Część z nich ma jednak pewne wątpliwości i dostrzega potencjalne ryzyko podatkowe związane z zakupem drugiego auta. Dlatego decyduje się wystąpić o potwierdzenie planowanego zakupu oraz jego skutków podatkowych w ramach interpretacji indywidualnej. Stanowisko fiskusa jest korzystne dla podatników, jednak zawiera pewne warunki… więcej »

Estoński CIT to bardzo popularne hasło w ostatnich czasach. Jak można przeczytać w uzasadnieniu do ustawy wprowadzającej przepisy, celem estońskiego CIT jest wsparcie przedsiębiorców, którzy z uwagi na słabszą pozycję konkurencyjną i związane z tym mniejsze możliwości pozyskania finansowania zewnętrznego na realizację inwestycji, nie mogą rozwijać się zgodnie ze swoim potencjałem. Skorzystanie z przepisów o estońskim CIT jest całkowicie dobrowolne, a przedsiębiorcy w pierwszej kolejności powinni rozważyć, czy rozwiązanie to będzie korzystne dla spółki. Polskie przepisy, choć wzorowane na rozwiązaniu estońskim, przewidują szereg ograniczeń i warunków, przez co wielu podatników w ogóle nie będzie mogło skorzystać z tej formy opodatkowania. Przepisy przyjęte w Estonii opierają się na prostocie i w konsekwencji może z nich skorzystać większa liczba przedsiębiorców. więcej »

Podatkowa Grupa Kapitałowa (PGK) jest narzędziem do zmniejszenia zobowiązania podatkowego w ramach grupy kapitałowej umożliwiającym zwiększenie swobody dokonywania transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi wchodzącymi w skład PGK oraz zmniejszenie obowiązków administracyjnych związanych z rozliczeniem CIT. Jednak funkcjonowanie w ramach takiej grupy wiąże się również z ryzykiem, które wynika z konieczności przestrzegania bardzo rygorystycznych warunków PGK. Jest to więc rozwiązanie korzystne, a zarazem ryzykowne dla podatników. Obecnie w Polsce funkcjonują 63 PGK. Największa PGK to PGK PGE 2015 z przychodami za 2019 r. na poziomie 58 mld zł, z kolei najmniejsza to PGK DESA z przychodami na poziomie 5 mln zł. więcej »

Stosunki gospodarcze pomiędzy stronami mogą przewidywać różnego rodzaju postanowienia na wypadek niespełnienia świadczenia, powstrzymania się od dokonania świadczenia czy nienależytego wykonania świadczenia. Sądy administracyjne jednoznacznie wskazują, że o charakterze danego świadczenia nie decyduje jego nazwa, lecz istotne z punktu widzenia prawa podatkowego cechy. Dlatego ważne jest zrozumienie istoty i charakteru świadczeń. Poniżej wskażemy, jak organy podatkowe podchodzą do opodatkowania VAT takich instytucji jak rekompensata, odstępne i odszkodowanie. Wszystkie te instytucje muszą być analizowane indywidualnie, ponieważ w każdej sytuacji charakter tych świadczeń może się różnić. W niektórych przypadkach istotne z perspektywy opodatkowania VAT jest także to, czy doszło do spełnienia świadczenia głównego. więcej »

Podatek od sprzedaży detalicznej wprowadzono na mocy ustawy uchwalonej 6 lipca 2016 r., a jego pobieranie było kilkukrotnie odraczane w wyniku sporu, jaki powstał pomiędzy Komisją Europejską a Polską. Komisja Europejska twierdziła, że polskie przepisy o sprzedaży detalicznej są niezgodne ze wspólnym rynkiem i stanowią niedozwoloną pomoc państwa dla mniejszych przedsiębiorstw. Podatek od sprzedaży detalicznej jest tak naprawdę przekazaniem części marży dużych sieci handlowych na rzecz budżetu państwa. Sąd Unii Europejskiej uwzględnił jednak skargi Polski w tej kwestii i w wyroku z dnia 16 maja 2019 r. (w połączonych sprawach T 836/16 i T 624/17) stwierdził nieważność decyzji Komisji. Przepisy o sprzedaży konsumenckiej weszły w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. więcej »

Zgodnie ze słownikiem języka polskiego słowo „kupczyć” oznacza czynić przedmiotem handlu rzeczy, które nie powinny być źródłem materialnego zysku. Ze zjawiskiem kupczenia stratami podatkowymi mamy do czynienia w sytuacji, gdy jeden podmiot osiąga bardzo wysokie zyski i w konsekwencji płaci wysokie podatki, podczas gdy dokonując pewnych transakcji, mógłby znacząco zredukować zobowiązanie podatkowe. Poniżej zaprezentowane zostały najczęstsze zjawiska kupczenia stratami podatkowymi. więcej »

Spółka w oparciu o ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych chciała dokonywać zmian stawek amortyzacyjnych wstecz, za wcześniejsze lata swojej działalności. Jednak organ podatkowy całkowicie odmiennie rozumiał przepis, na który powoływał się przedsiębiorca. Stwierdził, że zmian tych stawek można dokonywać jedynie w latach następnych. Spór na korzyść spółki rozstrzygnął sąd. więcej »

Sprawa polskiej spółki trafiła przed Trybunał Sprawiedliwości UE. Spółka nabyła nieruchomość po cenie brutto wraz z VAT-em, który następnie odliczyła. Skarbówka stwierdziła, że firma nie miała prawa do odliczenia, bo dostawa nieruchomości jest co do zasady zwolniona z VAT, a strony transakcji nie złożyły oświadczenia o zrzeczeniu się tego zwolnienia. Spółka dostosowała się do wskazań organu. Skorygowała deklarację VAT i kwotę podatku zgodnie ze wskazaniami organu. Naczelnik urzędu skarbowego przyjął korektę, ale mimo to nałożył na przedsiębiorcę sankcję karną w postaci dodatkowego zobowiązania, wynoszącego 20% kwoty zawyżenia zwrotu VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wystąpił do unijnego trybunału z pytaniem, czy takie karanie przedsiębiorców jest dopuszczalne. więcej »

Deweloper sprzedaje lokale mieszkalne wyodrębnione w budynkach wielomieszkaniowych, wybudowanych na gruntach należących do osób trzecich. Przy prowadzeniu tej działalności ponosi wydatki niezbędne do zawarcia transakcji sprzedaży, które skutkują też korzyścią dla osób trzecich, np. na reklamę nieruchomości, a więc częściowo i reklamę nienależących do dewelopera gruntów. Trybunał Sprawiedliwości UE rozstrzygnął, czy przedsiębiorca ma możliwość pełnego odliczenia VAT z tytułu tych wydatków, czy też nie. więcej »