Szukaj
Wykop ten artykuł Dołącz do nas na Facebooku
REKLAMA

Ważne informacje w serwisie:




Artykuły: Facebook

28.01.2015

PIT za 2014: Ulga rehabilitacyjna. Dojazdy na zabiegi

Pytanie: Jestem inwalidką I grupy, osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, wymagającą opieki osób trzecich i jestem pod stałą opieką męża. W 2014 r. często jeździłam na zabiegi rehabilitacyjne. Przez część roku na zabiegi te dowoził mnie naszym samochodem mąż. Niestety musieliśmy go sprzedaż i przez resztę roku na zabiegi dojeżdżałam taksówką lub samochodem sąsiada czy zięcia. Czy mogę w zeznaniu odliczyć ww. wydatki na dojazdy na niezbędne zabiegi?

Odpowiedź:

Tak. Jeżeli wydatki dotyczą dojazdów na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, to mogą one być odliczone w zeznaniu podatkowym w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Warunkiem skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

  1. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, lub
  2. decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
  3. orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia.

Z ulgi może skorzystać także osoba, na której utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9120 zł.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g tego artykułu.

Ulga na dojazdy na zabiegi

Za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa się m.in. wydatki poniesione na:

odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,

b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;

(art. 26 ust. 7a pkt 13 ustawy o PIT)

Dokumentowanie: Wysokość wydatków ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty.

używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

(art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o PIT)

Dokumentowanie: W przypadku tych wydatków nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

I grupa inwalidztwa - do tej grupy inwalidztwa zaliczane są osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów orzeczono:

  • całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
  • znaczny stopień niepełnosprawności.

II grupa inwalidztwa - do tej grupy inwalidztwa zaliczane są osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

  • całkowitą niezdolność do pracy albo
  • umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Definicja zabiegu leczniczo-rehabilitacyjnego

Odliczeniu podlegają tylko te wydatki, które dotyczą koniecznych przewozów na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. O ile ograniczenia wynikające z wyrażeń "konieczne", "niezbędne" w praktyce występują bardzo rzadko (ustawodawca zastosował je wyłącznie po to, by eliminować ewentualne nadużycia), o tyle ograniczenia wynikające z wyrażenia "zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne" zawężają w istotny sposób cel przejazdu, który upoważnia do zastosowania omawianego odliczenia. W odliczeniu tym nie mieszczą się np. wizyty u lekarza (konsultacje), których celem jest jedynie rozpoznanie bieżącego stanu zdrowia pacjenta, wskazanie dalszego sposobu leczenia itp.

Z uwagi na fakt, że zarówno pojęcie zabiegu, jak i rehabilitacji nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym, wyjaśnienia pojęć organy podatkowe dokonują w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz wydaną literaturę z zakresu rehabilitacji. I tak, zabieg, stosownie do definicji umieszczonej w Encyklopedii PWN, stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby). Zatem należy przyjąć, że zabieg to czynność lub zespół czynności zapobiegających skutkom choroby - masaże, naświetlenia itp.

Z kolei rehabilitacja w medycynie oznacza przywracanie sprawności fizycznej, psychicznej i społecznej utraconej wskutek schorzeń i urazów, przez stosowanie działań usprawniających. Rehabilitacja jest procesem medyczno-społecznym, którego celem jest przywrócenie człowiekowi niepełnosprawnemu utraconych funkcji w przebiegu choroby, a także wad rozwojowych i wrodzonych. Innymi słowy rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej.

Zdaniem organów podatkowych, wyrażenie "zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne" zawęża w istotny sposób cel przejazdu, który upoważnia do zastosowania przedmiotowego odliczenia. W odliczeniu tym nie mieszczą się, tak jak już wspomniano, np. wizyty u lekarza. Celem bowiem wizyt lekarskich jest rozpoznanie bieżącego stanu zdrowia pacjenta, wskazanie dalszego sposobu leczenia czy badanie kontrolne. Wizyty u lekarza należy zaliczyć do badań diagnostycznych - stanowią one bowiem bazę do analiz i dalszych działań. Natomiast zabieg, zgodnie z ww. definicją encyklopedyczną, stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku. Tak więc, wizyta u lekarza specjalisty nie jest zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym i nie daje podstaw do skorzystania z ww. odliczeń.

Przykładem zabiegów z zakresu rehabilitacji leczniczej mogą być np.: masaże, gimnastyka lecznicza, ultradźwięki, laseroterapia, krioterapia, elektrostymulacja itd.

I. Dojazd własnym samochodem

Aby skorzystać z odliczenia z tego tytułu muszą być spełnione następujące warunki:

  1. dojazdy dotyczyć muszą niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, co oznacza, iż:
    • zabiegi muszą być niezbędne, czyli, że muszą być zalecone przez lekarza; nie można korzystać z odliczenia na zabiegi, jeżeli wykupiliśmy je sami z własnej inicjatywy,
    • muszą to być zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze, a więc związane z niepełnosprawnością; nie podlegają zatem odliczeniu wydatki na dojazdy do lekarza, przychodni w zwykłych celach, jak przeziębienie, grypa itp.

    Uwaga! Z ulgi tej mogą również skorzystać osoby niepełnosprawne ponoszący koszty rehabilitacji społecznej dojeżdżający na taką terapię spełniający pozostałe warunki do odliczenia. Zgodnie z wyrokiem NSA z 27 listopada 1996r. (sygn. akt SA/Łd 2682/95) rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych, społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej.
    Rehabilitacja społeczna odbywa się poprzez uczestnictwo osoby niepełnosprawnej w warsztatach terapii zajęciowej czy turnusach rehabilitacyjnych.

  2. dojazdy muszą odbywać się samochodem osobowym, który:
    • stanowi własność lub współwłasność osoby niepełnosprawnej lub
    • stanowi własność lub współwłasność osoby, na której utrzymaniu jest osoba niepełnosprawna lub dziecko niepełnosprawne do 16 roku życia i to osoba na której utrzymaniu są wymienione osoby dokonuje odliczenia.

    Nie można zatem dokonywać odliczenia, jeżeli samochód jest pożyczony, użyczony, lub jeżeli na zabiegi wozi nas np. sąsiad (swoim samochodem). Przepis nie wymaga natomiast, aby osoba niepełnosprawna, względnie osoba posiadająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną, posiadała prawo jazdy i użytkowała samochód jako kierowca.

Przepis nie pozbawia prawa do ulgi, gdy w dowodzie rejestracyjnym samochodu jest wymieniony tylko współmałżonek osoby niepełnosprawnej, z którym pozostaje ona we wspólności majątkowej małżeńskiej, jeżeli dowiedzie, że jest współwłaścicielem samochodu (samochód stanowi składnik majątku małżeńskiego).

Należy tu zaznaczyć, że możliwość korzystania z ww. ulgi przysługuje tylko tym osobom, które posiadają (są właścicielami lub współwłaścicielami) samochód osobowy. Na środki transportu innego rodzaju - ulga nie przysługuje.

Użycie przez ustawodawcę, przy określaniu wielkości limitu, wyrażenia "w wysokości nieprzekraczającej kwoty 2280 zł" (a nie np. "w wysokości 2280 zł") wskazuje, że wysokość odliczenia uzależniona jest od stopnia użytkowania samochodu. Podatnik, który użytkował samochód w większym stopniu ma prawo do wyższego odliczenia niż podatnik, który użytkował go w mniejszym stopniu. Nie jest w związku z tym możliwe zastosowanie pełnego odliczenia u podatnika, który w roku podatkowym dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne przejechał np. 5 km - odpowiedź MF z dnia 29 maja 2007 r. na Interpelację poselską nr 7890.

Jak to wyliczyć? Organy przyjmują szacunkowe wyliczenie uwzględniając liczbę przejechanych kilometrów na zabiegi, spalanie paliwa i ceny paliw w tym okresie. Przepisy nie wymagają prowadzenia rejestru przejechanych kilometrów. Można przyjąć, że wartość tę można ustalić uwzględniając na przykład odległość, jaką trzeba przejechać i częstotliwość przejazdów na zabiegi.

Koszty utrzymania samochodu

Pod pojęciem wydatków dotyczących używania samochodu dla potrzeb przejazdu na zabiegi należy rozumieć nie tylko koszty samego przejazdu, ale i koszty utrzymania samochodu (Pismo MF z 7 maja 2007 r., nr DD3-0602-22/IMD/07/MB7-4928).

Jak stanowi art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku ust. 7a pkt 14 i ust. 7c pkt 3 ustawy, wydatki związane z eksploatacją samochodu osobowego podlegają odliczeniu tylko wtedy, gdy łącznie spełnione są następujące warunki: wydatek został faktycznie poniesiony (a), osoba niepełnosprawna jest zaliczona do I lub II grupy inwalidztwa (b), osoba niepełnosprawna jest właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego (c), samochód osobowy jest wykorzystywany w związku z koniecznym przewozem osoby niepełnosprawnej na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne (d), osoba niepełnosprawna posiada dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych (e). (odpowiedź MF z dnia 14 lutego 2013 r. na Interpelację poselską nr 13557).

Każdy niepełnosprawny ma swój limit

W zeznaniu podatnik odliczyć może kwotę do wysokości ww. limitu. Jednak w praktyce pojawiają się wątpliwości dotyczące zasad ustalania wysokości przysługującego odliczenia. Rodzą się one wtedy, gdy uprawnienia do korzystania z ulgi ma kilka osób, np. oboje małżonkowie są osobami niepełnosprawnymi, osoba niepełnosprawna ma na utrzymaniu inną osobę niepełnosprawną bądź podatnik ma na utrzymaniu kilka osób niepełnosprawnych. Konstrukcja przepisu wymaga rozstrzygania tego rodzaju wątpliwości w oparciu o zasadę, iż każda osoba niepełnosprawna (osoba posiadająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną) dysponuje "własnym" limitem, jednak kwota odliczenia u takiej osoby nie może przekroczyć kwoty limitu. Według tej zasady np. każdy z małżonków będąc osobą niepełnosprawną, ma "własny" limit do kwoty 2280 zł.

Osoba niepełnosprawna posiadająca na utrzymaniu inną osobę niepełnosprawną może odliczyć wydatki z tytułu przejazdu na własne zabiegi oraz zabiegi pozostającej na jej utrzymaniu innej osoby niepełnosprawnej do kwoty 2280zł. Osobie fizycznej przysługuje jeden limit z tytułu odliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego, nawet jeżeli ma na utrzymaniu jedno, dwoje czy więcej dzieci niepełnosprawnych i sama jest niepełnosprawna - interpretacja indywidualna z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. ILPB2/415-58/09-4/WM - Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu.

Warunki odliczania oraz uprawdopodobnienie poniesienia wydatków

Ulga skierowana została do ściśle określonej kategorii podatników, tj.:

  • osób niepełnosprawnych zaliczonych do I lub II grupy inwalidztwa,
  • podatników posiadających na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa,
  • podatników posiadających na utrzymaniu dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia.

Odliczenie wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego nie wymaga ich dokumentowania, tzn. osoba chcąca skorzystać z odliczenia nie musi legitymować się dokumentem stwierdzającym poniesienie wydatku związanego z używaniem samochodu np. na zakup paliwa, remonty, naprawy czy części zamienne itd. W toku weryfikacji zeznania rocznego organ podatkowy nie może zatem żądać od podatnika, aby ten przedłożył mu dowody świadczące o kwocie poniesionych wydatków. Powyższe nie oznacza jednak, iż podatnik może czuć się zwolniony z obowiązku wyjaśniania organowi okoliczności świadczących o ponoszeniu wydatków związanych z przejazdami na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Jeżeli wolą organu będzie np. wskazanie miejsc i częstotliwości dokonywania zabiegów, obowiązkiem podatnika jest te informacje przekazać. Należy pamiętać, że dokonanie powyższego odliczenia wymaga spełnienia szeregu warunków – np. poniesienia wydatku, przewóz musi być związany z zabiegami, zabiegi były niezbędne. Fakt oraz konieczność poniesienia tych wydatków powinny być co najmniej uprawdopodobnione. Organ podatkowy ma prawo (choć w praktyce raczej z niego nie korzysta) kwestionować wydatki na używanie samochodu jeśli okaże się, że zabiegi nie były konieczne lub dana osoba wcale z nich nie korzystała. Organ podatkowy może poszukiwać innych dowodów – np. przesłuchać świadków lub stronę.

„(...) Wprawdzie zgodnie z art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f., podatnik nie ma obowiązku udokumentowania tych wydatków (na używanie samochodu), lecz powinien liczyć się z koniecznością wykazania uprawnienia do skorzystania z ulgi i w sposób wiarygodny uprawdopodobnić fakt poniesienia spornych wydatków (nawet dowodami innymi niż dokumenty). Za takim rozumieniem art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. przemawia zarówno wykładnia literalna (w przepisie jest mowa o "poniesieniu wydatków") jak i celowościowa (ułatwienie osobom niepełnosprawnym prowadzenia normalnego życia). Odliczenia mają spełniać rolę bodźca, zachęcającego i ułatwiającego niepełnosprawnym rehabilitację i normalne życie. Wydatki takie muszą więc być poniesione faktycznie.” (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 906/11)

Ponadto, aby skorzystać z tego odliczenia należy posiadać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Powyższe wynika z postanowień art. 26 ust. 7c pkt 3 ustawy, który stanowi, że w przypadku wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 7, 8 i 14 ustawy, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość, jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, np. okazać dokument potwierdzający zlecenie (odbycie) zabiegów.

II. Dojazd innymi środkami transportu

Z przepisu art. 26 ust. 7a pkt 13 wynika, że osoby, które nie mają własnego samochodu osobowego, a dojeżdżają na zabiegi w zakładach rehabilitacji leczniczej, wydatki na odpłatne przejazdy środkami transportu sanitarnego oraz innymi środkami transportu (w przypadku osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16) mogą także odliczyć od dochodu. Odliczenie z tego tytułu nie jest limitowane.

Brak określenia rodzaju środka transportu oznacza, iż nie istnieją w tym zakresie żadne ograniczenia. Mogą to być zatem środki transportu autobusowego, kolejowego, promowego, przewozy taksówkowe lub nawet prywatnym samochodem osobowym. Z racji braku limitu, odliczeniu podlegają wydatki faktycznie poniesione. Warunkiem jest jednak posiadanie dokumentów stwierdzających ich poniesienie.

Możliwe jest również korzystanie z samochodu osoby trzeciej. Obowiązujące przepisy ustawy dają możliwość odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne samochodem osobowym stanowiącym własność osoby trzeciej, na mocy przywołanego powyżej art. 26 ust. 7a pkt 13 lit. b ustawy. Co ważne, przedmiotowe odliczenie nie jest limitowane (w przeciwieństwie do odliczenia z pkt 14, dotyczącego używania własnego samochodu osobowego), a zatem podatnik może odliczyć od dochodu przed opodatkowaniem całość poniesionych w roku podatkowym wydatków na ten cel, przy czym jednym z warunków dokonania tego odliczenia jest prawidłowe udokumentowanie wysokości poniesionych wydatków (np. w formie rachunków, faktur czy umów), co wynika z art. 26 ust. 7c ustawy. (odpowiedź MF z dnia 5 lipca 2010 r. na Interpelację poselską nr 16362).

Dodajmy, że do wydatków objętych ulgą zaliczyć można wyłącznie wydatki związane z przejazdami osoby niepełnosprawnej. Koszt zakupu biletu autobusowego dla matki towarzyszącej córce w podróży do ośrodka rehabilitacyjnego w celu dokonania tam zabiegu nie może być uwzględniony w odliczeniach.

PAMIĘTAJ! Ulga rehabilitacyjna nie przysługuje w związku z posiadaniem grupy inwalidzkiej lecz w związku z wydatkami ponoszonymi przez osobę, która taką grupę posiada, lub osobę, na której utrzymaniu osoba taka pozostaje. Ponieważ jak każda ulga, stanowi wyjątek od zasady, że wszyscy obowiązani są do płacenia podatków, prawidłowość skorzystania z odliczenia z tego tytułu może zostać sprawdzona przez urząd skarbowy. Na sprawdzenie urząd ma 5 lat licząc od końca roku, w którym wykazaliśmy ją w zeznaniu.

Zatem, jeżeli jest Pani osobą niepełnosprawną, zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa, a poniesione przez Panią wydatki dotyczą dojazdów na niezbędne (zlecone przez lekarza) zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne i zabiegi te są związane z Pani niepełnosprawnością (nie podlegają odliczeniu wydatki na dojazdy do lekarza, przychodni w zwykłych celach, jak przeziębienie, grypa itp.), oraz:

  1. w przypadku dojazdów samochodem osobowym:
    • samochód stanowił Pani własność lub współwłasność,
    • posiada Pani dokumenty, które w razie kontroli uprawdopodobnią przejazdy na ww. zabiegi (np. zaświadczenia z punktu rehabilitacji, skierowania na zabiegi rehabilitacyjne),
  2. w przypadku dojazdów innych środkiem transportu (niż Pani samochód) - posiada Pani dokumenty stwierdzające ich poniesienie,

może Pani odliczyć ww. wydatki na dojazdy w zeznaniu podatkowym w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Ważne! Wydatki na cele rehabilitacyjne podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli:

  1. nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków:
    • zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych,
    • zakładowego funduszu aktywności,
    • Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,
    • Narodowego Funduszu Zdrowia,
    • zakładowego funduszu świadczeń socjalnych
  2. nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
  3. nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym,
  4. nie zostały odliczone od dochodu na podstawie ustawy o podatku tonażowym

albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Ewa Iwan

 

Ostatnie artykuły z tego działu

Wszystkie artykuły z tego działu »

rozwiń wszystkie »Wasze komentarze

skomentuj

dodaj nowy komentarz

komentarz:
podpis:
 

Drodzy Użytkownicy podatki.biz. Choć czytamy uważnie Wasze komentarze, nie odpowiadamy na pytania w kwestiach szczegółowych. Zadając je, kierujecie je nie do nas, a do innych Użytkowników podatki.biz. Jeżeli chcecie wyjaśnić lub rozwiązać jakiś problem, zachęcamy do skorzystania z naszego forum dyskusyjnego - www.podatki.biz/forum

Zespół podatki.biz