Szukaj
Wykop ten artykuł Dołącz do nas na Facebooku
REKLAMA

Ważne informacje w serwisie:




Artykuły: Koszty uzyskania przychodów

14.06.2021

Kara za wadliwe zabezpieczenie towaru w transporcie może być kosztem

Skoro, posługując się terminami prawa cywilnego, racjonalny ustawodawca wymienia wśród kar umownych wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów jedynie te z tytułu wad dostarczanego towaru, to należy przyjąć, że kary umowne za wadliwość w zakresie zabezpieczenia, opakowania i dostarczenia towaru mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, o ile spełniają przesłanki określone w art. 22 ust 1 ustawy o PIT - orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

Z wnioskiem o interpretację zwróciła się spółka, która w ramach prowadzonej działalności dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz zagranicznych podmiotów, mających swoje siedziby na terytorium państw członkowskich UE innych niż terytorium Polski. W ramach działań mających na celu ogólne zwiększenie obrotów, jak i zwiększenie sprzedaży poszczególnych jej towarów, spółka zawarła z portalem sprzedażowym BA porozumienie w sprawie dodatków ("Allowance Agreement"). Zgodnie z porozumieniem BA ma prawo do zwrotu spółce, na koszt spółki, produktów, które: są uszkodzone, wadliwe, niezadowalającej jakości, lub które nie nadają się do żadnych celów, których sprzedawca zażądał w momencie dostawy, nie są zgodne z ustalonymi specyfikacjami, gwarancjami, podlegają wycofaniu od konsumentów. Dostarczanie towaru wymaga od spółki przestrzegania restrykcyjnych wytycznych BA w zakresie zabezpieczenia, opakowania i dostarczenia towarów. Gdy dostarczony towar nie spełni wytycznych spółka jest obciążana przez BA dodatkowymi opłatami.

Spółka chciała wiedzieć czy opłaty dodatkowe ponoszone na rzecz BA stanowią dla niej koszty uzyskania przychodu. Zdaniem spółki - tak, ponieważ mają związek z uzyskiwanymi przychodami i nie zostały przez ustawodawcę wyłączone z kosztów podatkowych, w szczególności nie mieszczą się w zakresie regulacji art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: u.p.d.o.f.).

Zdaniem jednak Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydatki na pokrycie not obciążeniowych za dostarczane towary do sprzedaży przez portal sprzedażowy, które nie spełniają wymagań portalu, mieszczą się w katalogu kar umownych i odszkodowań wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w świetle przepisu art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, naliczane przez portal sprzedażowy dodatkowe opłaty obniżające należny przychód za sprzedane towary, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, a co za tym idzie opłaty te nie pomniejszają uzyskanego przez spółkę przychodu ze sprzedaży towarów podlegającego opodatkowaniu.

Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który nie zgodził się z fiskusem.

WSA przypomniał, że w myśl art. 23 ust 1 pkt 19 u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Zatem przepis ten wyłącza z kosztów uzyskania przychodów kary umowne i odszkodowania z tytułu:

  1. wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług,
  2. zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
  3. zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Dotyczy on więc zdarzeń gospodarczych spowodowanych wadliwością towarów, robót lub usług, będących przedmiotem działalności. Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji poniesionych kosztów z kosztów podatkowych.

W opinii WSA, rozważając co należy rozumieć pod pojęciem wady trzeba wziąć pod uwagę przepisy kodeksu cywilnego, albowiem pojęcie to jest pojęciem cywilnoprawnym. Można wyróżnić wady fizyczne (art. 556¹ k.c.) oraz wady prawne. Wadą fizyczną jest taka usterka rzeczy, która zmniejsza jej wartość lub użyteczność ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub z przeznaczenia rzeczy. Wada fizyczna ma miejsce także wówczas, gdy rzecz nie ma właściwości, o których istnieniu zapewniano, albo jeżeli została kupującemu wydana w stanie niezupełnym. Natomiast wada prawna (art. 556³ k.c.) ma miejsce wówczas, gdy rzecz sprzedana stanowi własność osoby trzeciej albo jeżeli jest obciążona prawem osoby trzeciej; w razie sprzedaży praw sprzedawca jest odpowiedzialny także za istnienie praw.

Skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. terminem "wada towaru/usługi" należy przez to rozumieć wadę towaru/nienależyte wykonanie usługi. Wada musi więc dotyczyć samego towaru/samej usługi.

Zdaniem sądu błędne i nie zasługujące na uwzględnienie jest posługiwanie się przez organ przy wykładni art. 23 ust 1 pkt 19 u.p.d.o.f. słownikowym znaczeniem pojęcia "wady", zamiast znaczeniem jakie pojęciu temu nadaje prawo cywilne. Wprawdzie prawo cywilne i prawo podatkowe stanowią dwie odrębne gałęzie prawa, normujące odmienne stosunki prawne, jednak obie te gałęzie stanowią część systemu prawa, który z założenia winien być spójny i zupełny oraz stanowić uporządkowany zbiór norm prawnych. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest definicji legalnej, która ustanawiałaby normatywny obowiązek przypisania pojęciu "wady" znaczenia innego niż na gruncie prawa cywilnego. Zatem zasada spójności systemu prawa przy uwzględnieniu identyczności ww. pojęć prawa podatkowego z pojęciami utrwalonymi w gałęzi prawa cywilnego wręcz wymaga zastosowania wykładni systemowej zewnętrznej, sięgającej właśnie do prawa cywilnego.

Ponadto, jak wskazał WSA, zaproponowana przez organ interpretacja art. 23 ust 1 pkt 19 u.p.d.o.f., polegająca na przyjęciu słownikowego znaczenia pojęcia wad (wadliwości) prowadziłaby de facto do objęcia nim wszystkich kar umownych. Tymczasem, analiza treści ww. przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca wyłącza w nim możliwość uznania za koszty ściśle określonych przypadków poniesienia kary umownej. Założenie racjonalności ustawodawcy wskazuje, że w takim sformułowaniu przepisu ustawodawca miał jakiś cel. Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby wyłączenie możliwości zaliczenia kar umownych do kosztów uzyskania przychodów, dałby temu wyraz inaczej formułując wyłączenie. Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że poza tymi wyraźnymi wyłączeniami istnieje możliwość zaliczenia kary umownej do kosztów.

WSA podkreślił, że organ podatkowy kwalifikując opłaty dodatkowe jako kary umowne z art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. nie zauważa, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji wskazano, że w przypadku wadliwości towaru porozumienie z BA przewiduje konkretną procedurę. Spółka zawarła bowiem z BA porozumienie w sprawie dodatków ("Allowance Agreement"), zgodnie z którym BA ma prawo do zwrotu spółce, na koszt spółki, produktów, które: - są uszkodzone, wadliwe, niezadowalającej jakości, lub które nie nadają się do żadnych celów, których sprzedawca zażądał w momencie dostawy, - nie są zgodne z ustalonymi specyfikacjami, gwarancjami, - podlegają wycofaniu od konsumentów. W przypadku opłat będących przedmiotem interpretacji nie mamy do czynienia z uszkodzeniem, wadą bądź niezadawalającą jakością zamówionego towaru, lecz z dodatkowymi opłatami dotyczącymi zabezpieczenia, opakowania i sposobu dostarczenia towarów. Organ wydając interpretację nie odniósł się do powyższego stwierdzenia zawartego w opisie stanu faktycznego, natomiast uznał za wadliwość towaru wadliwości dotyczące samej wysyłki towaru.

Reasumując, WSA stwierdził, że argumentem świadczącym o wadliwej interpretacji art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. dokonanej przez organ jest szczególny kontekst posłużenia się terminem wadliwości towaru w tym przepisie. Mianowicie pojęcie to użyte zostało jedynie w kontekście dostarczania towarów wolnych od wad. Pamiętać jednocześnie trzeba, że art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. stanowi wyjątek od ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów i jako taki winien być interpretowany ściśle. Skoro zatem, posługując się terminami prawa cywilnego, racjonalny ustawodawca wymienia wśród kar umownych wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów jedynie te z tytułu wad dostarczanego towaru, to należy przyjąć, że kary umowne za wadliwość w zakresie zabezpieczenia, opakowania i dostarczenia towaru mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, o ile spełniają przesłanki określone w art. 22 ust 1 ustawy.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 629/20 - pełna treść wyroku

Redakcja podatki.biz

Hasła tematyczne: koszty uzyskania przychodów, wojewódzki sąd administracyjny (wsa), transport, kara umowna, wyrok, podatek dochodowy od osób fizycznych (pit)

 

Ostatnie artykuły z tego działu

Wszystkie artykuły z tego działu »

rozwiń wszystkie »Wasze komentarze

skomentuj

dodaj nowy komentarz

komentarz:
podpis:
 

Drodzy Użytkownicy podatki.biz. Choć czytamy uważnie Wasze komentarze, nie odpowiadamy na pytania w kwestiach szczegółowych. Zadając je, kierujecie je nie do nas, a do innych Użytkowników podatki.biz. Jeżeli chcecie wyjaśnić lub rozwiązać jakiś problem, zachęcamy do skorzystania z naszego forum dyskusyjnego - www.podatki.biz/forum

Zespół podatki.biz