12.12.2007: Podatek VAT i akcyza - zagadnienia ogólne

Poniesienie przez podatnika wydatków na przystosowanie środków trwałych dostarczonych przez dostawców a ich amortyzacja

Niezbędnym warunkiem zakwalifikowania inwestycji w obcym środku trwałym jako środka trwałego podlegającego amortyzacji jest warunek jego wykorzystania na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też w sytuacji, gdy środki trwałe wykorzystywane były do działalności gospodarczej dostawców (kontrahentów) spółki (z wyłączeniem zresztą innych kooperantów) — to brak jest podstaw do zakwalifikowania ich jako inwestycji w obcym środku trwałym i do dokonywania amortyzacji przez spółkę — orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

O co toczył się spór?

Spółka rozpoczęła produkcję silników spalinowych. Niezbędnym składnikiem tych silników są specjalistyczne komponenty produkowane przez krajowych i zagranicznych dostawców. Dostawcy ci zostali przez podatnika zobowiązani do dostosowania parametrów swoich maszyn do nowych wymogów jakościowych stawianych przez odbiorcę (podatnika). Z porozumienia z dostawcami wynikało, że podatnik został obciążony kosztem prac związanych z przystosowaniem urządzeń.

Spółka powzięła wątpliwość, czy poniesione przez nią wydatki na przystosowanie urządzeń stanowiących własność dostawców, lecz wykorzystywanych wyłącznie do produkcji elementów, których odbiorcą jest podatnik, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów (w dacie ich poniesienia) w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.; dalej: ustawa o CIT). Z takim pytaniem spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie wiążącej interpretacji podatkowej.

Zdaniem spółki wskazane wyżej wydatki powinny być uznane za koszt uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Organy podatkowe obu instancji uznały stanowisko spółki za nieprawidłowe. Powołały się na przepis art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodu są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych — odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m tej ustawy, z uwzględnieniem art. 16. Ponadto zwróciły uwagę, że przepis art. 16a ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika budowle, budynki, lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu oraz inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt. 1 ustawy, zwane środkami trwałymi.

Podkreśliły też, że art. 16a ust. 2 ustawy o CIT wskazuje, że amortyzacji podlegają ponadto przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie oraz składniki majątku wymienione w ust. 1 niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt. 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielem tych składników — jeśli zgodnie z właściwymi przepisami odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający.

Mając na uwadze wskazane wyżej przepisy, organy podatkowe wskazały, że wydatków będących przedmiotem zapytania spółki nie można zakwalifikować jako wydatków na nabycie środka trwałego podlegających amortyzacji z uwagi na fakt, że spółka nie jest właścicielem ani współwłaścicielem modyfikowanego oprzyrządowania. Zdaniem organów podatkowych wydatki te nie stanowią także inwestycji w obcym środku trwałym, gdyż za takie wydatki można uznać jedynie wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie wykorzystywanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (na podstawie najmu, dzierżawy, leasingu) składników majątku, które nie stanowią jego własności. Ponadto organy podatkowe podkreśliły, że nakłady poniesione przez podatnika przełożą się na przychody jej dostawców. Dodały, że samo zainteresowanie komponentami wytwarzanymi przez innego dostawcę nie może stanowić podstawy do przerzucenia na ten podmiot swoich kosztów przez kontrahenta, gdyż prowadziłoby to do absurdalnego wniosku, że skoro podatnik jest zainteresowany istnieniem i działalnością gospodarczą dostawcy oraz jego produkcją gwarantującą odpowiedni poziom technologiczny, to powinien ponosić wszelkie koszty jego działalności. Taki sposób interpretowania zdarzeń gospodarczych nie znajduje umocowania w żadnych przepisach, w szczególności w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — stwierdziły organy podatkowe.

Niezadowolony z rozstrzygnięcia izby skarbowej podatnik wniósł skargę na decyzję izby skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Co orzekł sąd?

Sąd uznał skargę podatnika za bezzasadną i ją oddalił. W uzasadnieniu wyroku sąd powołał się w pierwszej kolejności na art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, z którego wynika zasada, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Sąd uznał za słuszne stanowisko organów podatkowych, że wydatki poniesione przez podatnika na przystosowanie urządzeń stanowiących własność dostawców dotyczą działalności tychże dostawców. Prawidłowe są więc twierdzenia organów podatkowych, że w działalności gospodarczej kontrahentów podatnika nakłady te przełożą się bezpośrednio na uzyskiwane przez nich przychody, a w konsekwencji na ich wysokość.

Ponadto sąd uznał za prawidłowe twierdzenia organów podatkowych co do zasady amortyzacji składników majątku, które nie stanowią własności lub współwłasności podatnika. Poniesienie takich wydatków (jako ulepszenie, przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja środków trwałych) wiąże się również z przystosowaniem danego środka trwałego do celów gospodarczych podatnika.

W konsekwencji sąd stwierdził, że niezbędnym warunkiem zakwalifikowania inwestycji w obcym środku trwałym jako środka trwałego podlegającego amortyzacji jest warunek jego wykorzystania na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Dlatego też w sytuacji, gdy w omawianej sprawie bezsprzecznie środki trwałe wykorzystywane były do działalności gospodarczej dostawców (kontrahentów) spółki (z wyłączeniem zresztą innych kooperantów) — to brak jest podstaw do zakwalifikowania ich jako inwestycji w obcym środku trwałym i do dokonywania amortyzacji przez spółkę — podsumował sąd.

(Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 122/07)

Anna Kowalska

Hasła tematyczne: podatek dochodowy od osób prawnych (cit), amortyzacja, orzecznictwo, wojewódzki sąd administracyjny (wsa)

Wszystkie artykuły z tego działu »

WASZE KOMENTARZE (0)

Dodaj nowy komentarz

komentarz:
podpis:
 

Drodzy Użytkownicy podatki.biz. Choć czytamy uważnie Wasze komentarze, nie odpowiadamy na pytania w kwestiach szczegółowych. Zadając je, kierujecie je nie do nas, a do innych Użytkowników podatki.biz. Jeżeli chcecie wyjaśnić lub rozwiązać jakiś problem, zachęcamy do skorzystania z naszego forum dyskusyjnego - www.podatki.biz/forum

Zespół podatki.biz

Napisz komentarz...