Szukaj
Wykop ten artykuł Dołącz do nas na Facebooku
REKLAMA

Ważne informacje w serwisie:




Artykuły: Podatek VAT i akcyza - zagadnienia ogólne

14.06.2010

Tygodniowy przegląd wydarzeń www.podatki.biz

Wakacje podatkowe także dla nabywcy nowo wybudowanej nieruchomości; Przedawnienie dotyczy również odsetek od zaległości podatkowych; Czy najem użytkowy można zamienić na prywatny?; Błędne paragony a obowiązek zapłaty podatku VAT; Nowe regulacje dotyczące podnoszenia kwalifikacji zawodowych; Propozycja wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. przyjęta; Darowizna materiałów budowlanych dla powodzian bez VAT; Waloryzacja zasiłku chorobowego

 

Wakacje podatkowe także dla nabywcy nowo wybudowanej nieruchomości

REKLAMA

Wykładnia językowa i systemowa ust. 2 art. 6 o podatkach i opłatach lokalnych, wsparta przez wykładnię funkcjonalną, prowadzi do konstatacji, że obowiązek podatkowy w odniesieniu do nowo wybudowanych budynków lub budowli będzie powstawał od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym zakończono budowę lub rozpoczęto użytkowanie przed ich ostatecznym wykończeniem, także w sytuacji nabycia danego obiektu przez podmiot, który go nie wybudował – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

W dniu 18 września 2007 r. podatnik złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty nienależnie zapłaconego podatku od nieruchomości za sierpień 2007 r. od nowego budynku i budowli, zakupionych 27 lipca 2007 r. od spółki z o.o. W jego ocenie obowiązek podatkowy powstał w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.), czyli z dniem 1 stycznia 2008 r. Innego zdania były organy podatkowe. Uznały one bowiem, że w przypadku nabycia przez podatnika nieruchomości zabudowanej budynkiem lub budowlą, wybudowanymi w tym samym roku, w stosunku do kupującego obowiązek podatkowy powstanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Organy podatkowe stwierdziły, że w spornej sprawie zastosowanie znajdzie art. 6 ust. 1 u.p.o.l., a nie art. 6 ust. 2 u.p.o.l.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez podatnika decyzje organów podatkowych. WSA uznał, że skoro celem ustawodawcy było wykorzystanie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. do szczególnego traktowania nowych budowli i budynków, to nie może też budzić zastrzeżeń teza o konieczności takiego traktowania wszystkich budynków i budowli charakteryzujących się tymi samymi cechami (zakończenie budowy lub wcześniejsze rozpoczęcie użytkowania). Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjęcia, że preferencyjne podatkowo traktowanie nowo powstałych budynków lub budowli może mieć miejsce wyłącznie w stosunku do podmiotu, który je wybudował lub przed zakończeniem budowy użytkuje, pozostaje zaś bez wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego podmiotu, który uzyskał ich władanie na podstawie tytułów określonych w art. 3 u.p.o.l. Zdaniem sądu pierwszej instancji odmienna wykładnia omawianych przepisów oznaczałaby naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z WSA. NSA stwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził wykładnię ww. przepisu, stwierdzając, że jego gramatyczna analiza wskazuje wyraźnie na to, iż przytaczając okoliczność, od której zależy moment powstania obowiązku podatkowego, nie posługuje się on ani terminem „nabywa”, ani innym równoznacznym, czy też jakimiś innymi sformułowaniami, które wskazywałyby na zachodzenie zdarzeń powodujących jakieś zmiany w sferze władania przedmiotem opodatkowania, lecz sięga po termin „istnienie” wskazujący niewątpliwie na utrzymywanie się jakiegoś stanu rzeczy. Taka treść tego przepisu wyklucza zatem wyprowadzenie z niego normy mówiącej o mającym charakter pierwotny nabyciu wymienionych w nim przedmiotów opodatkowania poprzez ich wybudowanie, a więc normy mówiącej o tym, że odłożenie do końca roku kalendarzowego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku nowo wybudowanych budynków i budowli ma miejsce jedynie w odniesieniu do podmiotu, który je wybudował.

(Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1766/08).

 

Przedawnienie dotyczy również odsetek od zaległości podatkowych

Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powinien być uwzględniony przez organ podatkowy z urzędu, stąd też nie do zaakceptowania jest takie działanie organów, w wyniku którego dochodzi do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w warunkach przedawnienia orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego określił podatniczce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., a następnie z uwagi na zaistnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 4 oraz § 2 Ordynacji podatkowej, nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ stwierdził, że wprawdzie skarżąca nie ma innych zaległości podatkowych oraz nie jest w stosunku do niej prowadzone postępowanie egzekucyjne, to niemniej jednak nie posiada majątku, który mógłby być przedmiotem hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. Ponadto z dniem 7 października 2004 r. podatniczka zlikwidowała działalność gospodarczą, a osiągane obecnie dochody są niewspółmiernie niskie w stosunku do dochodzonej kwoty. Organ stwierdził również, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2003 r. upływa z końcem 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w wyniku rozpoznania zażalenia podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji.

Pełnomocnik podatniczki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. W jego ocenie organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji, która została wydana w warunkach przedawnienia termin przedawnienia odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2004 r. i zakończył 31 grudnia 2008 r. Wskazał też, że zaprezentowany sposób liczenia biegu terminu przedawnienia zaliczek na podatek dochodowy potwierdza również treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 5/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się z pełnomocnikiem podatniczki i stwierdził, że w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji doszło do naruszenia prawa. Zdaniem sądu upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powinien być uwzględniony przez organ podatkowy z urzędu, stąd też nie do zaakceptowania jest takie działanie organów, w wyniku którego dochodzi do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w warunkach przedawnienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie termin przedawnienia do wydania decyzji określającej odsetki za zwłokę od nieuiszczonych w 2003 r. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych upływał z końcem 2008 r., a więc przed wydaniem decyzji odsetkowej.

WSA dodał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II FFSK 5/09, wyraził pogląd, który zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie, iż na podstawie art. 70 § 1, w związku z art. 53 § 3 lit. a oraz art. 21 § 4, a także art. 3 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej, w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., odsetki od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zapłaconych w zaniżonej wysokości oraz odsetki od zaliczek niewniesionych w terminie przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek zapłaty zaliczek.

(Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 311/10).

 

Czy najem użytkowy można zamienić na prywatny?

Okoliczność nowelizacji ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a co za tym idzie – istnienia korzystniejszej formy opodatkowania uzyskiwanych przez podatnika przychodów z dzierżawy nieruchomości, nie może stanowić przesłanki zastosowania tej formy opodatkowania. W konsekwencji przychody uzyskane z tej dzierżawy będą nadal stanowiły przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie przychody z tzw. najmu (dzierżawy) prywatnego(ej), o którym(ej) mowa w art. 6 ust. 1a ww. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, „opodatkowanego jako osoba fizyczna” stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 30 kwietnia 2010 r. (sygn. IBPBI/1/415-136/10/ESZ).

Podatnik od kilkunastu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług budowlanych. Jest również czynnym płatnikiem podatku VAT. W 2006 r. zakupił działkę budowlaną od dwóch osób fizycznych, która przeznaczona była w planie zagospodarowania przestrzennego miasta pod handel i usługi. Akty notarialne spisane zostały w dniach 25 i 27 listopada 2006 r., na których jako kupujący figurował wspólnie z żoną, gdyż środki na jej zakup pochodziły z majątku wspólnego. W czerwcu 2007 r. małżonkowie otrzymali pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowego. Budynek ten został wybudowany w latach 20072008. Od czerwca 2008 r. budynek został wydzierżawiony innym firmom prowadzącym działalność handlowo-usługową, gdyż sam wnioskodawca zrezygnował z prowadzenia w nim własnej działalności handlowej. W związku z faktem, że przewidywana wysokość czynszu za wynajem przekraczała kwotę 4000 euro za rok, postanowił opodatkować dochody z dzierżawy wspólnie z dochodami z prowadzenia własnej działalności gospodarczej, a nie korzystać z opodatkowania przychodów z dzierżawy ryczałtem zgodnie z art. 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Obecnie w związku ze zmianą od 1 stycznia 2010 r. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, która zmieniła stawkę ryczałtu od m.in. umów najmu, dzierżawy, itp. do wysokości 8,5%, podatnik postanowił skorzystać z tej formy opodatkowania w stosunku do przychodów uzyskiwanych z dzierżawy lokali i zmienił formę opodatkowania przychodów z dzierżawy właśnie na ryczałt. W tym celu w urzędzie skarbowym, na stosownym druku, dokonał wyboru formy opodatkowania przychodów z dzierżawy jako ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Następnie wycofał z ewidencji działalności gospodarczej wpis dzierżawy lokali użytkowych jako formy prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto wycofał z ewidencji środków trwałych budynek handlowo-usługowy jako niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Podatnik złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dzierżawy nieruchomości. Chciał wiedzieć, czy opisany powyżej sposób postępowania w przypadku wyboru formy opodatkowania przychodów z dzierżawy lokali jest właściwy, czy prawidłowy był wybór tej formy opodatkowania do przychodów osiąganych z dzierżawy lokali użytkowych oraz czy może je opodatkować jako osoba fizyczna?

Zdaniem podatnika przedstawiony sposób postępowania w przypadku wyboru formy opodatkowania przychodów z dzierżawy lokali jest prawidłowy, ponieważ przychody te nie są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. W uzasadnienie stwierdził, że kwestią istotną dla zakwalifikowania przychodów z dzierżawy do odpowiedniego źródła przychodów jest ocena, czy prowadzona przez wnioskodawcę dzierżawa nieruchomości nosiła i nosić będzie nadal znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej oraz czy jej przedmiotem jest składnik majątku związany z tą działalnością. Ponieważ podatnik wydzierżawiał nieruchomość w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, dzierżawa ta ma zatem niewątpliwie charakter zarobkowy, ciągły i zorganizowany, a decyzja o dzierżawie nieruchomości nie miała charakteru incydentalnego (dzierżawa ma charakter powtarzalny). Poza tym przedmiotem dzierżawy był i jest składnik majątku związany z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą. W ramach tej działalności został on bowiem wybudowany i stanowił środek trwały w tej działalności. W konsekwencji przychody uzyskane z tej dzierżawy będą nadal stanowiły przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej.

 

Błędne paragony a obowiązek zapłaty podatku VAT

Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. W myśl ust. 2 przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w razie gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku wyższą od kwoty podatku należnego. Powyższe przepisy mają charakter sankcyjny i stosowane są w przypadku wystawienia przez podmiot faktury VAT, mimo że dana czynność była zwolniona lub nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Obowiązek zapłaty wykazanego podatku dotyczy jednak tylko tych przypadków, w których kwota podatku określona została na fakturze. Zatem w sytuacji wystawienia innego dokumentu sprzedaży niż faktura, w przedmiotowej sytuacji paragonu, w którym wykazano kwotę podatku należnego, mimo że sprzedaż podlegała zwolnieniu od podatku od towarów i usług, wystawca paragonu nie ma obowiązku zapłaty wykazanej na paragonie kwoty podatku czytamy w uzasadnieniu do interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 7 maja 2010 r., sygn. IBPP4/443-550/10/EJ.

Podatnik złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku zapłaty podatku VAT wyliczonego przez kasę fiskalną, w sytuacji gdy wnioskodawca jest podatnikiem VAT zwolnionym. W 2008 r. rozpoczął on działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób taksówką, wybierając ryczałtową formę płacenia VAT (3%). Od 1 stycznia 2010 r. wnioskodawca został zwolniony z płacenia tego podatku zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Obroty, jakie Wnioskodawca osiągnął w 2009 r., przekroczyły 50 000 zł, ale były mniejsze od 100 000 zł.

Składając pismo do urzędu skarbowego o zwolnienie z VAT, podatnik zapytał pracownicy urzędu skarbowego, czy musi dokonać zmiany stawki VAT w kasie fiskalnej z 3% na zwolniony. Otrzymał odpowiedź, że nie musi dokonywać takiej zmiany, ponieważ dalej jest płatnikiem VAT, tylko zwolnionym z płacenia. Po upływie trzech miesięcy ponownie zapytał w urzędzie o zmianę stawki VAT w kasie i otrzymał odpowiedź, że powinien jej dokonać, a wyliczony podatek przez kasę zapłacić. Za wykonaną usługę przewozu wnioskodawca wydawał paragon fiskalny i kilka faktur VAT.

Podatnik chciał wiedzieć, czy musi zapłacić podatek VAT, jaki został wyliczony przez kasę fiskalną, tylko dlatego, że nie dokonał zmiany stawki podatku VAT (z 3% na zwolniony) w kasie, chociaż jest zwolniony z obowiązku jego płacenia.

Zdaniem podatnika nie musi on płacić podatku VAT za okres od 1 stycznia 2010 r. do czasu zmiany stawki VAT w kasie fiskalnej (z 3% na zwolniony), ponieważ jest on zwolniony z tego obowiązku. Ponadto paragon nie jest podstawą do płacenia podatku VAT, a jedynie wystawiona faktura VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko podatnika za prawidłowe. Obowiązek zapłaty wykazanego podatku dotyczy bowiem tylko tych przypadków, w których kwota podatku wykazana została na fakturze. Zatem w przypadku wystawienia innego dokumentu sprzedaży niż faktura, w przedmiotowej sytuacji paragonu, w którym wykazano kwotę podatku należnego, mimo że sprzedaż podlegała zwolnieniu od podatku od towarów i usług, wystawca paragonu nie ma obowiązku zapłaty wykazanej na paragonie kwoty podatku.

 

Nowe regulacje dotyczące podnoszenia kwalifikacji zawodowych

Pełniący obowiązki prezydenta marszałek Sejmu Bronisław Komorowski podpisał ustawę zmieniającą Kodeks pracy oraz ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dzięki tej noweli osoby, które między 11 kwietnia br. a wejściem w życie ww. ustawy (tj. po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw) rozpoczęły podnoszenie kwalifikacji zawodowych, będą za ten czas zwolnione z podatku dochodowego z tytułu świadczeń otrzymanych na dokształcanie.

Dnia 31 marca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że dotychczasowe przepisy określające zasady podnoszenia kwalifikacji przez pracowników były niezgodne z Konstytucją RP. Trybunał orzekł, że ustawodawca w art. 103 Kodeksu pracy w nieprawidłowy sposób skonstruował delegację ustawową. Przepis upoważniający nie zawierał ani szczegółowo wskazanego zakresu spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu, ani wytycznych co do treści aktu wykonawczego. Dlatego też ww. ustawa zmieniająca wprowadza do Kodeksu pracy przepisy określające istotne elementy stosunku między pracodawcą a pracownikiem w zakresie ich praw i obowiązków związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracownika.

Kodeks pracy będzie zawierał definicję podnoszenia kwalifikacji zawodowych, zgodnie z którą będzie to zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą. Pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje przysługiwać będzie urlop szkoleniowy, a także zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania, przy czym za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowa prawo do wynagrodzenia.

Urlop szkoleniowy będzie przysługiwać w wymiarze:

1) 6 dni dla pracownika przystępującego do egzaminów eksternistycznych,
2) 6 dni dla pracownika przystępującego do egzaminu maturalnego,
3) 6 dni dla pracownika przystępującego do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe,
4) 21 dni w ostatnim roku studiów na przygotowanie pracy dyplomowej oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminu dyplomowego.

Należy tu dodać, że urlop szkoleniowy będzie udzielany w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy.

Pracodawca będzie mógł przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie.

Wartość świadczeń przyznanych zgodnie z Kodeksem pracy przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego, będzie zwolniona z PIT.

 

Propozycja wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. przyjęta

Na posiedzeniu Rady Ministrów, które odbyło się 8 czerwca br., rząd przyjął propozycję wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r., przedłożoną przez ministra pracy i polityki społecznej. Zaproponowana przez ministra płaca minimalna od 1 stycznia 2011 r. będzie wynosić co najmniej 1386 zł, czyli wzrośnie o 5,2%. Proponowana kwota stanowi 41,3% prognozowanego przez Ministerstwo Finansów przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r. 3359 zł.

 

Darowizna materiałów budowlanych dla powodzian bez VAT

W Dzienniku Ustaw z 9 czerwca 2010 r. zostało opublikowane rozporządzenie ministra finansów zmieniające rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 100, poz. 638). Rozporządzenie wprowadza czasowe, do dnia 30 września 2010 r., zwolnienie od podatku VAT darowizn materiałów budowlanych na likwidację skutków powodzi.

Powyższe zwolnienie będzie można zastosować pod warunkiem:

1) otrzymania od osoby fizycznej

a) oświadczenia, że osoba ta:

posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w której w następstwie powodzi w maju lub czerwcu 2010 r. powstała szkoda, a nieruchomość nie jest związana z wykonywaną przez tę osobę działalnością gospodarczą, , z wyjątkiem działalności rolniczej,
przeznaczy otrzymywane materiały budowlane na likwidację tej szkody,

b) zaświadczenia wydanego przez ośrodek pomocy społecznej, z którego wynika, że osoba ta w następstwie powodzi w maju lub czerwcu 2010 r. poniosła szkodę;

2) otrzymania od podmiotu prowadzącego działalność edukacyjną, kulturalną, w zakresie ochrony zdrowia, opieki społecznej, opieki nad dziećmi, młodzieżą oraz osobami w wieku podeszłym, jak również w zakresie zbiorowego zakwaterowania uczniów i studentów:

a) oświadczenia o przeznaczeniu otrzymywanych materiałów na likwidację szkody, powstałej w następstwie powodzi w maju lub czerwcu 2010 r., w obiektach, w których podmioty te prowadzą działalność,
b) zaświadczenia wydanego przez właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, że podmioty te w następstwie powodzi w maju lub czerwcu 2010 r. poniosły w obiektach, w których prowadzą działalność, szkodę.

 

Waloryzacja zasiłku chorobowego

Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 19 maja 2010 r. wskaźnik waloryzacji podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przyjętej do obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego w III kwartale 2010 r. wynosi 106,5%.

Przypomnijmy, że świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży 100% tej podstawy. Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta do obliczenia tego świadczenia podlega waloryzacji według następujących zasad:

1) jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada w I kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w III kwartale w stosunku do I kwartału ubiegłego roku kalendarzowego;
2) jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada w II kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w IV kwartale w stosunku do II kwartału ubiegłego roku kalendarzowego;
3) jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada w III kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w I kwartale tego roku kalendarzowego w stosunku do III kwartału ubiegłego roku kalendarzowego;
4) jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada w IV kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w II kwartale tego roku kalendarzowego w stosunku do IV kwartału ubiegłego roku kalendarzowego.

Wskaźnik waloryzacji, obliczony według powyższych zasad, obowiązujący w następnym kwartale jest ogłaszany przez Prezesa ZUS w Monitorze Polskim w terminie do ostatniego dnia każdego kwartału kalendarzowego.

 

Ostatnie artykuły z tego działu

Wszystkie artykuły z tego działu »

rozwiń wszystkie »Wasze komentarze

skomentuj

dodaj nowy komentarz

komentarz:
podpis:
 

Drodzy Użytkownicy podatki.biz. Choć czytamy uważnie Wasze komentarze, nie odpowiadamy na pytania w kwestiach szczegółowych. Zadając je, kierujecie je nie do nas, a do innych Użytkowników podatki.biz. Jeżeli chcecie wyjaśnić lub rozwiązać jakiś problem, zachęcamy do skorzystania z naszego forum dyskusyjnego - www.podatki.biz/forum

Zespół podatki.biz