PODATKI ZA GRANICĄ - wiadomości TaxNews

05.03.2010

ETS wydał wyrok w sprawie X Holding.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydał 25 lutego 2010 roku wyrok w sprawie X Holding przeciwko Staatssecretaris van Financiën (C 337/08). Wyrok ten dotyczy zgodności z prawem wspólnotowym niderlandzkich przepisów podatkowych, które umożliwiają spółce dominującej utworzenie jednego podmiotu podatkowego ze spółką zależną - rezydentką, natomiast wyłączają taką możliwość w sytuacji, gdy spółka zależna jest rezydentem innego państwa członkowskiego.

X Holding B.V. jest spółką kapitałową z siedzibą w Niderlandach, posiadającą 100 % udziałów w spółce F N.V. z siedzibą w Belgii. Spółka F nie posiada w Niderlandach stałego zakładu ani też nie podlega w tym państwie podatkowi dochodowemu od osób prawnych. W 2003 r. X Holding i F wnieśli o uznanie ich za jeden podmiot podatkowy. Wniosek został oddalony na tej podstawie, że F nie posiadała siedziby w Niderlandach. Po bezskutecznym zaskarżeniu decyzji oddalającej do sądu pierwszej instancji spółka X Holding wniosła skargę kasacyjną do Hoge Raad, w której jako podstawę wskazała naruszenie swobody działalności gospodarczej zagwarantowanej w art. 43 WE i 48 WE. Hoge Raad zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowym przepisom państwa członkowskiego, […] na mocy których spółka dominująca i jej spółka zależna mogą wedle własnego wyboru zadecydować, aby należny od nich podatek został nałożony na spółkę dominującą z siedzibą w tym państwie członkowskim tak jakby były one tylko jednym podatnikiem, przy czym możliwość ta jest zastrzeżona jedynie dla spółek, które w zakresie dotyczącym opodatkowania dochodów podlegają władztwu tego państwa członkowskiego?” Trybunał wskazał, że pomimo tego, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że opodatkowanie bezpośrednie należy do zakresu kompetencji państw członkowskich, to państwa członkowskie powinny wykonywać swoje kompetencje z poszanowaniem prawa unijnego. Przedmiotowe przepisy niderlandzkiego prawa podatkowego umożliwiają spółkom dominującym będącym rezydentami i ich spółkom zależnym objęcie systemem zintegrowanego opodatkowania, tzn. takie potraktowanie ich pod względem podatkowym, jakby stanowiły jeden podmiot podatkowy. Możliwość ta stanowi korzyść podatkową dla tych spółek, ponieważ pozwala na skonsolidowanie na poziomie spółki dominującej zysków i strat spółek zależnych, a także na zachowanie neutralnego podatkowo charakteru transakcji w ramach grupy. Odmowa skorzystania z tej możliwości przez spółkę dominującą, która posiada zagraniczną spółkę zależną, może zniechęcać spółkę dominującą do prowadzenia działalności w innych krajach członkowskich w formie spółek zależnych. Takie odmienne traktowanie nie stanowi naruszeń postanowień Traktatu WE jeżeli dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne, lub gdy jest uzasadnione nadrzędnymi celami interesu ogólnego. Rządy Holandii, Niemiec i Portugalii argumentowały, że te dwie sytuacje nie mogą zostać uznane za porównywalne, ponieważ zagraniczna spółka zależna nie podlega podatkowej jurysdykcji państwa siedziby spółki dominującej. Trybunał jednak uznał, że jeżeli spółki dominujące zamierzają dokonać utworzenia jednego podmiotu podatkowego ze spółką zależną, odpowiednio w pierwszej sytuacji spółką zależną -rezydentką a w drugiej sytuacji zagraniczną spółką zależną, w celu osiągnięcia korzyści wynikających z tego systemu, to takie sytuacje są obiektywnie porównywalne. Należało więc zbadać, czy odmienne traktowanie tych spółek dominujących jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. Odmienne traktowanie należy uznać za zasadne, jeśli jest właściwe dla osiągnięcia swojego celu i jest proporcjonalne do tego celu, tzn. nie wykracza poza to, co jest niezbędne. Niderlandzkie przepisy dotyczące jednego podmiotu podatkowego należy uznać za uzasadnione ze względu na konieczność zachowania rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi. Możliwość włączenia zagranicznej spółki zależnej do jednego podmiotu podatkowego prowadziłaby do przyznania spółce dominującej prawa do swobodnego wyboru państwa członkowskiego, w którym odliczałaby straty swojej spółki zależnej. Jako że niderlandzkie przepisy są odpowiednie do realizacji podziału kompetencji podatkowych między państwa członkowskie, należało jeszcze zbadać, czy są one proporcjonalne do realizacji tego celu. W tym zakresie Trybunał stwierdził, że państwo członkowskie nie jest zobowiązane do stosowania w stosunku do spółek zależnych niebędących rezydentami tego samego systemu podatkowego, który stosuje do zagranicznych stałych zakładów, ponieważ stałe zakłady położone w innym państwie członkowskim i spółki zależne niebędące rezydentami nie znajdują się w porównywalnych sytuacjach z punktu widzenia rozdziału kompetencji podatkowych. W świetle powyższego Trybunał uznał niderlandzkie przepisy podatkowe za proporcjonalne do ich celu.