Przez użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określenie „nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych” należy rozumieć – w odniesieniu do budynków – sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku – orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Prezydent Miasta określił spółce z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Od tej decyzji spółka odwołała się. Zdaniem podatnika z uwagi na warunki techniczne niektórych nieruchomości nie można przyjąć, że wszystkie budynki oraz grunty są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Na przeszkodzie prowadzenia działalności gospodarczej na jednym z gruntów stoi brak przyłącza gazowego i szeregu zezwoleń, których posiadanie jest konieczne dla wykonywania działalności gospodarczej, jaką prowadzi spółka.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało jednak w mocy zaskarżoną decyzję. Przywołując treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zdaniem SKO różnego rodzaju obiekty, niewykorzystywane w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej lub gdzie prowadzona jest działalność innego rodzaju niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę.

Organ odwoławczy powołał się przy tym na pogląd wyrażony w piśmiennictwie, a także orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 6 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 481/05. W wyroku tym WSA doszedł do wniosku, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podobne stanowisko zajął ten sąd także w wyroku z 4 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 49/04: „(...) budynki będące własnością przedsiębiorcy powinny podlegać opodatkowaniu stawkami przeznaczonymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od ich faktycznego wykorzystywania”.

Ponadto SKO zwróciło uwagę na fakt, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowane jest stanowisko, że remont czy adaptacja budynku nie wyłącza go z opodatkowania stawkami wyższymi. Dla przykładu organ odwoławczy przywołał pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05: „Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio dochodów w danym roku podatkowym”.

Również, zdaniem SKO, podnoszony przez spółkę brak podłączenia do sieci gazowniczej (lub jakiejkolwiek innej infrastruktury technicznej) nie daje podstawy do stosowania stawek obniżonych. Organ zwrócił przy tym uwagę na wyrok WSA w Poznaniu z 9 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Po 2213/03, w którym sąd ten uznał, że brak przyłącza wodno-kanalizacyjnego, instalacji elektrycznej, częściowy brak okien i szyb dotyczą instalacji i urządzeń, a więc materii, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli...