„Sąd ocenił, że sporne obiekty nie są — wbrew twierdzeniom skarżących — kioskami towarowymi. Takiemu określeniu przeczy treść pisma Urzędu Statystycznego z Łodzi, w którym organ ten wskazuje, że o kwalifikacji obiektu decydują trzy cechy, a mianowicie: konstrukcja, przeznaczenie i wyposażenie. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę, nie można stwierdzić, zdaniem Sądu, że pawilon wraz z piwnicą mający 3 kondygnacje (w tym mieszkanie) można zaliczyć do kiosków towarowych”.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 411/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Waldemara i Danuty B... na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2007 r. nr PB2/4117-25/07 w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002.

W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył stan sprawy, stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia 21 marca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 22 stycznia 2007 r. określającą małżonkom Danucie i Waldemarowi B... należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2002 w wysokości 1.872,00 zł.

Organy podatkowe stwierdziły, że podatnik zawyżył, naruszając art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22i ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.f.), koszty uzyskania przychodów o kwotę 50.443,31 zł wskutek błędnie zastosowanej stawki amortyzacyjnej w stosunku do lokali użytkowych (pawilonów handlowych). Podatnik stosował 10% stawkę amortyzacyjną, natomiast według organów podatkowych właściwa stawka to 2,5%. Zakwestionowano odpisy amortyzacyjne od dwóch obiektów tj.: pawilonu handlowego przyjętego do użytkowania w październiku 1997 r. (poz. 3 w ewidencji środków trwałych) oraz pawilonu przyjętego do użytkowania w czerwcu 2001 r. (poz. 4 ww. ewidencji). W ocenie organów podatkowych przedmiotowe, obiekty należą do grupy 1, podgrupy 10, rodzaju 103 — „budynki handlowo-usługowe, samodzielne sklepy i butiki”. Podatnik uważał, iż budynki te, z uwagi na ich kubaturę, to kioski towarowe. Podnosił ponadto, że pawilony te powstały w wyniku modernizacji i ulepszenia pawilonu, który był wpisany pod numerem 1 w ewidencji środków trwałych i w związku z tym miał prawo do stosowania indywidualnej stawki. Organ odwoławczy nie podzielił tych zarzutów wskazując na to, że w pozwoleniach na budowę, wydawanych osobno dla każdego z obiektów określano je jako pawilony handlowe, a nie kioski towarowe. Ponadto część jednego z pawilonów ma charakter mieszkalny. Nie było też w tym przypadku modernizacji czy ulepszenia pierwszego pawilonu, bo skarżący dokonał jego rozbudowy, w wyniku której powstały 3 odrębne obiekty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając, iż została wydana z naruszeniem: art. 22i ust. 1, art. 22h ust. 2 oraz art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. poprzez błędne ustalenie stawki amortyzacji, co skutkowało błędnym ustaleniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. nr 142, poz. 1317 ze zm.) w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz.U. nr 142, poz. 1316 ze zm.). Do skargi strona załączyła w dniu 1 marca 2007 r. plik dokumentów, w tym m.in. pismo Urzędu Statystycznego z Łodzi z dnia 27 lipca 2006 r. OK — 5672/ŚT— 3665/2006.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniach obu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. — zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd I instancji ocenił, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie prawidłowej stawki amortyzacyjnej, jaką należy zastosować przy odpisach amortyzacyjnych w stosunku do budynków, których właścicielem jest skarżący. 3 pawilony handlowe powstały wskutek rozbudowy pierwszego, mają po kilka kondygnacji, oddzielne wejścia i rozliczenia mediów.

Sąd ocenił, że sporne obiekty nie są — wbrew twierdzeniom skarżących — kioskami towarowymi. Takiemu określeniu przeczy treść pisma Urzędu Statystycznego z Łodzi, w którym organ ten wskazuje, że o kwalifikacji obiektu decydują trzy cechy, a mianowicie: konstrukcja, przeznaczenie i wyposażenie. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę nie można stwierdzić, zdaniem Sądu, że pawilon wraz z piwnicą mający 3 kondygnacje (w tym mieszkanie) można zaliczyć do kiosków towarowych. Sąd wskazał też, że takiej kwalifikacji przeczy oświadczenie podatnika.

W dalszej części uzasadnienia |Sąd przedstawił daty nabycia poszczególnych obiektów budowlanych, ich wartości początkowe i stosowane stawki amortyzacyjne oraz przytoczył fragment oświadczenia podatnika złożonego podczas przesłuchania. Z powyższego Sąd wywiódł, że przeprowadzone w przedmiotowych obiektach roboty budowlane nie miały na celu modernizacji ani ulepszenia obiektu, lecz jego rozbudowę, w wyniku której powstały 3 odrębne pawilony, które począwszy od piwnicy, po odrębne sale sprzedażne wynajmowane są najemcom. Obiekty te mają osobne wejścia i liczniki zużycia mediów.

Następnie Sąd przytoczył treść przepisów art. 22 ust. 8, art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. i stwierdził, że przepisy te nie dopuszczają możliwości stosowania innych klasyfikacji, tak jak wskazuje strona skarżąca, w postaci Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych czy Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych. W zakresie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych obowiązującym jest Wykaz środków trwałych stanowiący załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sąd podzielił ocenę organów podatkowych, zgodnie z którą należące do podatnika budynki, w stosunku do których podatnik zastosował stawkę 10% należą do: grupy 1, podgrupy 10, rodzaju 103 — budynki handlowo-usługowe, samodzielne sklepy i butiki. Właściwa stawka amortyzacyjna dla powyższych budynków wynosi 2,5%.

Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wnieśli Danuta i Waldemar B... reprezentowani przez doradcę podatkowego „opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi — Dz.U. nr 153, poz. 1270 poprzez nie wyjaśnienie w drodze przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów w sytuacji, gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w związku z art. 106 § 3 cytowanej ustawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy”.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że podatnicy nie kwestionowali podstawy prawnej naliczania amortyzacji, podkreślali jednak, że wskazana przez Sąd ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy szczególne, mające istotne znaczenie w sprawie. Tym szczególnym przepisem, wynikającym wprost z ustawy, tj. z załącznika nr 1 Wykazu środków trwałych jest pozycja 02 — tego wykazu obejmująca budynki niemieszkalne z wyjątkiem wymienionych w poz. 03 i 05. Dla tych środków trwałych ustawodawca ustalił stawkę 2,5% (tj. dl...