Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm., dalej: ustawa o PIT) przychodami osoby fizycznej, o ile ustawodawca podatkowy nie postanowił inaczej, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Dodatkowo w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT prawodawca doprecyzował, że za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W świetle powyższego musi pojawić się pytanie, czy w przypadku gdy pracownicy mogą korzystać z usług medycznych finansowanych przez pracodawcę (jest im udostępniane świadczenie w postaci opieki medycznej), uzyskują tym samym przychód podatkowy. Trzeba jednak zaznaczyć, że aby podatnik będący osobą fizyczną uzyskał przychód z tytułu przekazania na jego rzecz świadczenia niepieniężnego, konieczne jest, aby otrzymał takie świadczenie, a nie by tylko było postawione do jego dyspozycji, i aby możliwe było wyznaczenie kwoty takiego przychodu.

Istotne jest jednak to, że w sytuacji gdy nie mamy wartości świadczenia otrzymanego przez każdą z osób korzystających, a jedynie znamy wysokość kwoty ogółem, to nie dokonujemy podziału...