Podstawę obliczenia podatku można obniżyć o składki określone w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe). Podstawą prawną dokonywania odliczeń jest art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają:

a) składki zapłacone w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika i osób z nim współpracujących,
b) składki potrącone w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6 (przychody z tytułu członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną) – tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Nie można jednak odliczyć składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku zgodnie z ustawą, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego w myśl przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Informację o zapłaconych składkach potrąconych i odprowadzonych przez pracodawcę znajdziemy na otrzymanym od niego formularzu PIT-11 (poz. 76 i 77).

Odliczeniu podlegają również składki zapłacone w roku pod...